⚠️
Përkthimi i këtij hadithi nuk është kontrolluar ende.
Transmeton Eslem Ebu Imran:
Ishim në një qytet romak kur doli para nesh një ushtri e madhe romake. Kundër tyre doli një numër i barabartë ose më i madh muslimanësh. Komandanti i banorëve të Egjiptit ishte Ukbe bin Amir, ndërsa komandanti i grupit tonë ishte Fedale bin Ubejd. Një burrë nga muslimanët sulmoi radhët e romakëve derisa hyri mes tyre. Njerëzit bërtitën: "SubhanAllah! Ai po e hedh veten në shkatërrim!" Atëherë Ebu Ejub el-Ensari u ngrit dhe tha: "O ju njerëz! Ju po e interpretoni këtë ajet në këtë mënyrë, por ky ajet ka zbritur për ne, ensarët. Kur Allahu e forcoi Islamin dhe u shtuan përkrahësit e tij, disa prej nesh i thanë njëri-tjetrit fshehurazi, pa praninë e të Dërguarit të Allahut (s.a.v.s.): 'Pasuria jonë është dëmtuar dhe Allahu e ka fuqizuar Islamin e janë shtuar ndihmëtarët, andaj sikur të qëndrojmë pranë pasurisë sonë dhe të rregullojmë atë që është shkatërruar prej saj.' Atëherë Allahu i Madhëruar i shpalli Pejgamberit të Tij (s.a.v.s.) ajetin që hidhte poshtë atë që thamë: 'Dhe shpenzoni në rrugën e Allahut e mos e hidhni veten në shkatërrim (2:195).' Pra, shkatërrimi ishte qëndrimi pranë pasurisë dhe rregullimi i saj duke lënë luftën." Ebu Ejubi nuk rreshti së luftuari në rrugën e Allahut derisa u varros në tokën e romakëve.