Transmeton Katade bin el-Nu'man: Ishte një familje mes nesh që quheshin Banu Ubejrik: Bishri, Beshiri dhe Mubeshiri. Beshiri ishte një munafik që thurte poezi duke fyer shokët e Pejgamberit (s.a.v.s.), e pastaj ua mvishte ato disa arabëve të tjerë, duke thënë: "Filani ka thënë kështu e kështu". Kur shokët e Pejgamberit (s.a.v.s.) i dëgjonin ato poezi, thonin: "Pasha Allahun, këtë poezi nuk e ka thënë askush tjetër përveç këtij të flliquri", ose siç thoshte njeriu: "Këtë e ka thënë djali i Ubejrikut". Ne ishim një familje me nevojë dhe varfëri, si në kohën e xhahilijetit, ashtu edhe në Islam. Ushqimi i njerëzve në Medine ishte hurma dhe elbi. Kur dikush kishte mundësi financiare dhe vinte ndonjë karvan nga Shami me miell të bardhë (dermek), ai blinte prej tij për vete, ndërsa familja e tij ushqehej me hurma dhe elb. Një herë erdhi një karvan nga Shami dhe xhaxhai im, Rifa'ah bin Zejdi, bleu një ngarkesë me miell të bardhë dhe e la në depon e tij, ku mbante edhe armët, një parzmore dhe një shpatë. Mirëpo, dikush hyri vjedhurazi nga poshtë shtëpisë, hapi një vrimë në depo dhe mori ushqimin e armët. Kur u gdhi, xhaxhai im erdhi tek unë dhe më tha: "O nipi im, na kanë vjedhur mbrëmë; kanë hapur depo dhe na kanë marrë ushqimin dhe armët". Ne kërkuam nëpër lagje dhe pyetëm, e na thanë: "Kemi parë Banu Ubejrikun duke ndezur zjarr mbrëmë dhe besojmë se po gatuanin ushqimin tuaj". Ndërsa ne pyesnim nëpër lagje, ata të Banu Ubejrikut thanë: "Pasha Allahun, ne mendojmë se vjedhjen e ka bërë Lebid bin Sehli", i cili ishte një njeri prej nesh, i mirë dhe besimtar i sinqertë. Kur Lebidi e dëgjoi këtë, nxori shpatën dhe tha: "Unë të vjedh? Pasha Allahun, ose do ta dëshmoni këtë vjedhje, ose do t'ju godas me këtë shpatë!" Ata i thanë: "Largohu, o njeri, nuk je ti ai". Ne vazhduam kërkimin derisa u bindëm se ata ishin hajdutët. Xhaxhai im më tha: "O nipi im, shko te i Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) dhe përmendja këtë". Shkova te i Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) dhe i thashë: "Një familje mes nesh, njerëz të ashpër, kanë vjedhur nga xhaxhai im, Rifa'ah bin Zejdi, duke hapur depo e duke i marrë armët dhe ushqimin. Ne duam të na kthejnë armët, ndërsa për ushqimin nuk kemi nevojë". Pejgamberi (s.a.v.s.) tha: "Do të urdhëroj për këtë". Kur Banu Ubejrikët morën vesh, shkuan te një njeri i tyre i quajtur Esir bin Urve dhe biseduan me të. U mblodhën disa njerëz nga lagja dhe thanë: "O i Dërguari i Allahut, Katade bin el-Nu'man dhe xhaxhai i tij po akuzojnë një familje tonën, njerëz muslimanë dhe të mirë, për vjedhje pa asnjë provë dhe dëshmi". Kur shkova sërish te i Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) për të biseduar, ai më tha: "Ti po akuzon një familje që njihet për Islam dhe mirësi për vjedhje pa asnjë dëshmi dhe provë?" U ktheva mbrapsht dhe dëshiroja të kisha humbur një pjesë të pasurisë sime e të mos kisha biseduar me të Dërguarin e Allahut (s.a.v.s.) për këtë. Xhaxhai im më pyeti: "O nipi im, çfarë bëre?" I tregova se çfarë më tha i Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) dhe ai tha: "Allahu është Ndihmëtari". Nuk kaloi shumë dhe zbritën vargjet e Kuranit: "Ne të kemi zbritur ty Librin me të vërtetën, që të gjykosh mes njerëzve me atë që të ka mësuar Allahu, dhe mos u bë mbrojtës i tradhtarëve" (duke iu referuar Banu Ubejrikëve). "Dhe kërko falje prej Allahut" (për atë që i tha Katades), "vërtet Allahu është Falës i Madh, Mëshirëplotë. Dhe mos i mbro ata që tradhtojnë veten e tyre; vërtet Allahu nuk i do ata që janë tradhtarë e mëkatarë. Ata fshihen prej njerëzve, por nuk mund të fshihen prej Allahut..." deri te fjala "...Mëshirëplotë", që do të thotë se po të kërkonin falje, Allahu do t'i falte. "Dhe kushdo që bën një mëkat, ai e bën vetëm kundër vetes së tij..." deri te vargu "...një mëkat i qartë". Kjo i referohej asaj që thanë për Lebidin. Pastaj vargu: "Sikur të mos ishte mirësia e Allahut ndaj teje dhe mëshira e Tij..." deri te "...Ne do t'i japim atij shpërblim të madh". Pasi zbriti Kurani, armët iu sollën të Dërguarit të Allahut (s.a.v.s.) dhe ai ia ktheu ato Rifa'as. Katadeja tha: "Kur ia dërgova armët xhaxhait tim, i cili ishte i moshuar dhe kishte shikim të dobët në kohën e xhahilijetit, dhe unë mendoja se Islami i tij mund të ishte i dobët, por kur ia dhashë armët, ai tha: 'O nipi im, këto janë për rrugën e Allahut'. Atëherë e kuptova se Islami i tij ishte i vërtetë". Kur zbriti Kurani, Beshiri iku te mushrikët dhe qëndroi te Sulafa bint Sa'd bin Sumeje. Atëherë Allahu i Madhëruar zbriti vargun: "Kushdo që i kundërvihet të Dërguarit pasi i është bërë e qartë rruga e drejtë dhe ndjek rrugë tjetër nga ajo e besimtarëve, Ne e lëmë në atë rrugë që ka zgjedhur dhe do ta hedhim në Xhehenem – sa përfundim i keq është ai! Vërtet, Allahu nuk e fal t'i bëhet Atij shok, por i fal mëkatet e tjera për kë të dojë..." Kur ai u strehua te Sulafa, Hasan bin Thabiti e satirizoi atë me vargje poezie. Atëherë ajo e mori ngarkesën e tij, e vuri mbi kokë, doli jashtë dhe e hodhi në luginë, duke thënë: "Më solle poezitë e Hasanit; nuk më solle asgjë të mirë!"