Transmeton Abdullahu se i Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) ka thënë: Kur te Beni Israilët ndodhi rënia, një njeri prej tyre e shihte vëllain e tij duke bërë mëkat dhe e ndalonte atë. Megjithatë, të nesërmen, ajo që kishte parë nuk e pengonte atë që të hante, të pinte dhe të shoqërohej me të. Atëherë Allahu i goditi zemrat e tyre me njëra-tjetrën dhe lidhur me ta zbriti në Kuran: "Ata që mohuan nga Beni Israilët u mallkuan me gjuhën e Davudit dhe të Isait, birit të Merjemes. Kjo ndodhi sepse ata kundërshtuan dhe kaluan kufijtë." Ai lexoi derisa arriti te: "Sikur të besonin në Allahun, në Pejgamberin dhe në atë që i është shpallur atij, nuk do t'i merrnin ata për miq; por shumë prej tyre janë fasikë." Ai tha: Pejgamberi i Allahut (s.a.v.s.) ishte i mbështetur, pastaj u ul dhe tha: "Jo, derisa t'ia kapni dorën zullumqarit dhe ta detyroni atë t'i përmbahet me forcë të vërtetës."