Transmeton Temim ed-Dariu lidhur me këtë ajet: "O ju që besuat, kur ndonjërit prej jush i afrohet vdekja, dëshmia (për trashëgiminë) bëhet..." (5:106). Ai tha: "Njerëzit janë të pafajshëm për këtë ngjarje, përveç meje dhe Adi bin Bedait. Ne ishim të krishterë që udhëtonim drejt Shamit para Islamit." Ata shkuan në Sham për tregti dhe atyre u erdhi një i liruar i fisit Banu Sehm, i quajtur Budejl bin Ebi Merjem, i cili po ashtu merrej me tregti. Ai kishte një enë prej argjendi që ia synonte mbretit dhe ajo ishte pjesa më e vlefshme e mallit të tij. Ai u sëmur dhe la testament te ata të dy, duke i urdhëruar që t'ia dorëzonin familjes së tij gjithçka që kishte lënë. Temimi tha: "Kur ai vdiq, ne e morëm atë enë dhe e shitëm për një mijë dërhemë, pastaj unë dhe Adi bin Bedai i ndamë paratë mes nesh. Kur u kthyem te familja e tij, u dorëzuam atë që kishim me vete, por ata e vërejtën mungesën e enës dhe na pyetën për të. Ne thamë: 'Ai nuk la asgjë tjetër përveç kësaj dhe nuk na dorëzoi gjë tjetër'." Temimi vazhdoi: "Pasi pranova Islamin, pasi i Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) kishte mbërritur në Medine, u ndjeva i rënduar nga ky mëkat. Shkova te familja e tij, i njoftova për të vërtetën dhe u dhashë pesëqind dërhemë, duke i treguar se shoku im kishte shumën tjetër të barabartë me këtë. Ata e sollën atë te i Dërguari i Allahut (s.a.v.s.), por ai u kërkoi atyre dëshmi, të cilën nuk e kishin. Atëherë ai e urdhëroi atë të betohej në atë që konsiderohet e shenjtë në fenë e tij dhe ai u betua. Atëherë Allahu shpalli: 'O ju që besuat, kur ndonjërit prej jush i afrohet vdekja, dëshmia bëhet...' deri te fjala e Tij: '...ose të frikësohen se do të kërkohen betime të tjera pas betimeve të tyre'. Atëherë u ngrit Amër bin el-Asi bashkë me një burrë tjetër dhe u betuan, kështu që pesëqind dërhemët u morën nga Adi bin Bedai.