Transmeton Omer bin el-Hatabi:

Kur vdiq Abdullah bin Ubeji, i Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) u thirr për t’ia falur namazin e xhenazes. I Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) u ngrit për të shkuar tek ai, dhe kur u ndal mbi të për të filluar namazin, unë lëviza derisa dola përballë gjoksit të tij dhe i thashë: "O i Dërguari i Allahut! A po falesh për armikun e Allahut, Abdullah bin Ubejin, i cili në ditën e filanit tha këtë e atë?" – duke ia numëruar ato ditë. I Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) po buzëqeshte derisa unë e teprova, e atëherë ai më tha: "Largohu prej meje, o Omer! Mua më është dhënë zgjedhja dhe unë zgjodha. Mua më është thënë: (Kërko falje për ta ose mos kërko falje për ta. Edhe nëse kërkon falje për ta shtatëdhjetë herë, Allahu nuk do t’i falë ata). Sikur ta dija se po të kërkoja më shumë se shtatëdhjetë herë ai do të falej, unë do ta shtoja atë kërkim faljeje." Pastaj ai ia fali namazin, eci me të dhe qëndroi mbi varrin e tij derisa përfundoi varrimi. Omeri thotë: "U habita me veten dhe guximin tim ndaj të Dërguarit të Allahut (s.a.v.s.), ndërkohë që Allahu dhe i Dërguari i Tij e dinë më mirë." Pas pak kohe, zbritën këto dy ajete: (Dhe mos u fal asnjëherë për asnjërin prej tyre që vdes, e as mos qëndro pranë varrit të tij...) deri në fund të ajetit. Pas kësaj, i Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) nuk ia fali më namazin asnjë munafiku (dyfytyrëshi) dhe as nuk qëndroi mbi varrin e tij derisa Allahu e mori atë.