Transmeton Ajsheja:

Pasi u folën ato që u folën për mua, ndërkohë që unë nuk dija gjë, i Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) u ngrit për të mbajtur një fjalim para njerëzve. Ai këndoi teshahudin, e lavdëroi Allahun dhe e falënderoi Atë ashtu siç i takon, e pastaj tha: "Më tej: O njerëz! Më jepni mendimin tuaj për ata njerëz që kanë shpifur ndaj familjes sime. Për Allahun, unë kurrë nuk kam ditur asgjë të keqe për familjen time. Ata kanë akuzuar një burrë për të cilin, për Allahun, unë nuk di asgjë tjetër përveç të mirës, dhe ai nuk ka hyrë kurrë në shtëpinë time pa qenë unë prezent, as nuk kam qenë në ndonjë udhëtim pa qenë edhe ai me mua." Atëherë u ngrit Sa'd bin Muadhi (r.a.) dhe tha: "O i Dërguari i Allahut, më jep leje t'ua pres kokat atyre." Mirëpo, u ngrit një burrë nga fisi Hazrexh – nëna e Hassan bin Thabitit ishte nga të afërmit e tij – dhe i tha: "Gënjeve! Për Allahun, po të ishin ata nga fisi Evs, ti nuk do të dëshiroje që t'u pritej koka." Kështu desh nisi një sherr mes fiseve Evs dhe Hazrexh në xhami, por unë ende nuk dija asgjë për këtë ngjarje.

Mbrëmjen e asaj dite, dola për një nevojë timen bashkë me nënën e Mistahut. Ajo u pengua dhe tha: "Qoftë i shkatërruar Mistahu!" I thashë: "O nënë, si e fyen djalin tënd?" Ajo heshti. Pastaj u pengua për herë të dytë dhe tha: "Qoftë i shkatërruar Mistahu!" I thashë përsëri: "O nënë, si e fyen djalin tënd?" Ajo përsëri heshti. Kur u pengua për herë të tretë dhe tha të njëjtën gjë, unë e qortova rëndë dhe i thashë: "O nënë, si mund ta fyesh djalin tënd?" Ajo tha: "Për Allahun, unë po e fyej atë vetëm për shkak të asaj që thonë për ty." E pyeta: "Për çfarë?" Atëherë ajo ma tregoi gjithë historinë. Thashë: "Vërtet ka ndodhur kjo?" Ajo tha: "Po." Për Allahun, u ktheva në shtëpi dhe nuk ndieja asnjë lehtësim për nevojën për të cilën kisha dalë. U sëmura rëndë dhe i kërkova të Dërguarit të Allahut (s.a.v.s.): "Më dërgo te shtëpia e babait tim." Ai dërgoi një djalosh me mua. Kur hyra në shtëpi, gjeta nënën time, Umm Rumanin, në katin e poshtëm, ndërsa Ebu Bekri ishte sipër duke lexuar. Nëna ime më pyeti: "Çfarë të solli këtu, o bija ime?" Unë i tregova lajmin që kisha dëgjuar. Vura re se ajo nuk u trondit aq shumë sa unë. Ajo më tha: "O bija ime, mos e rëndo veten, sepse për Allahun, rrallëherë ndodh që një grua e bukur të jetë e dashur nga burri i saj dhe të ketë rivale, e të mos ketë zili ndaj saj dhe të mos flitet për të." E pyeta: "A e di babai im?" Ajo tha: "Po." Thashë: "Po i Dërguari i Allahut (s.a.v.s.)?" Ajo tha: "Po." Atëherë shpërtheva në lot. Ebu Bekri dëgjoi zërin tim, zbriti dhe e pyeti nënën time: "Çfarë ka ajo?" Ajo i tha: "I ka mbërritur lajmi për atë që thuhet për të." Atij i rrodhën lotët dhe më tha: "Të urdhëroj, o bija ime, të kthehesh në shtëpinë tënde."

U ktheva dhe i Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) erdhi në shtëpinë time e pyeti shërbëtoren time për mua. Ajo i tha: "Jo, për Allahun, unë nuk di asnjë të metë tek ajo, përveçse ajo flinte derisa hynte delja dhe ia hante brumin." Disa nga shokët e tij e qortuan dhe i thanë: "Tregoi të vërtetën të Dërguarit të Allahut (s.a.v.s.)!" Por ajo tha: "SubhanAllah! Për Allahun, unë di për të vetëm aq sa di argjendari për arin e pastër." Ky lajm i mbërriti edhe atij burrit për të cilin u fol, dhe ai tha: "SubhanAllah! Për Allahun, unë kurrë nuk kam prekur asnjë femër." Ajsheja tregon se ai burrë u vra më vonë si dëshmor në rrugën e Allahut.

Prindërit e mi qëndruan pranë meje derisa erdhi i Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) pasi kishte falur namazin e Ikindisë. Ai u ul pranë meje, ndërsa prindërit e mi ishin në të dy anët e mia. Pejgamberi (s.a.v.s.) këndoi teshahudin, e lavdëroi Allahun dhe tha: "Më tej: O Ajshe, nëse ke bërë ndonjë të keqe apo ke bërë padrejtësi, atëherë pendohu te Allahu, sepse Allahu e pranon pendimin e robërve të Tij." Ndërkohë, një grua nga Ensarët ishte ulur te dera. Unë i thashë: "A nuk ke turp nga kjo grua që po thua këto fjalë?" Pastaj iu drejtova babait tim: "Përgjigju ti!" Ai tha: "Çfarë të them?" Iu drejtova nënës sime: "Përgjigju ti!" Ajo tha: "Çfarë të them?" Kur pashë se nuk po përgjigjeshin, unë këndova teshahudin, e lavdërova Allahun dhe thashë: "Për Allahun, nëse ju them se jam e pafajshme – e Allahu e di që jam e sinqertë – kjo nuk do të më bëjë dobi para jush, sepse kjo fjalë ka hyrë në zemrat tuaja. E nëse pranoj diçka që nuk e kam bërë, ju do të thoni se ajo e pranoi vetë. Për Allahun, unë nuk gjej shembull tjetër për veten time dhe ju përveç babait të Jusufit kur tha: 'Durimi është i bukur, e Allahu është Ai prej të Cilit kërkohet ndihmë kundër asaj që ju përshkruani' (Suretu Jusuf: 18)."

Ajsheja vazhdoi: "Në atë çast, shpallja zbriti mbi të Dërguarin e Allahut (s.a.v.s.). Kur gjendja e tij u qetësua, pashë gëzimin në fytyrën e tij ndërsa fshinte djersët nga balli dhe tha: 'Lajm i mirë o Ajshe! Allahu e zbriti pafajësinë tënde.'" Prindërit e mi më thanë: "Shko tek ai!" Unë u thashë: "Jo, për Allahun, nuk do të shkoj tek ai e as nuk do t'ju falënderoj juve, por do të falënderoj vetëm Allahun që e zbriti pafajësinë time." Ajsheja tregonte se Zejneb bint Xhahshin Allahu e mbrojti për shkak të devotshmërisë së saj, ndaj ajo foli vetëm mirë, ndërsa motra e saj Hamneja u shkatërrua me ata që shpifën. Ata që folën ishin Mistahu, Hassan bin Thabiti dhe munafiku Abdullah bin Ubejj bin Seluli. Ebu Bekri u betua se nuk do t'i jepte më asgjë Mistahut, kështu që Allahu zbriti ajetin: "Dhe ata që janë të ndershëm e me mundësi prej jush, të mos betohen se nuk do t'u japin të afërmve... A nuk dëshironi që Allahu t'ju falë?" Atëherë Ebu Bekri tha: "Po, për Allahun, o Zoti ynë! Ne dëshirojmë që Ti të na falësh." Dhe ai u kthye t'i jepte Mistahut atë që i jepte më parë.