Transmeton Zejd bin Erkami: Ne morëm pjesë në një betejë së bashku me të Dërguarin e Allahut (s.a.v.s.) dhe me ne ishin disa njerëz nga beduinët. Ne nxituam drejt ujit dhe beduinët na paraprinë. Njëri prej beduinëve i kaloi shokët e tij, e mbushi pellgun, vendosi gurë rreth tij dhe vuri një lëkurë përmbi të derisa të vinin shokët e tij. Një burrë prej ensarëve iu afrua beduinit dhe e lëshoi devenë e tij për të pirë ujë, por beduini nuk e lejoi. Atëherë ensari filloi t'i hiqte pengesat rreth ujit, por beduini ngriti një shkop dhe e goditi ensarin në kokë, duke ia çarë atë. Ai shkoi te Abdullah bin Ubeji, kreu i hipokritëve, për ta njoftuar, pasi ai ishte një nga shokët e tij. Abdullah bin Ubeji u zemërua dhe tha: "Mos shpenzoni asgjë për ata që janë me të Dërguarin e Allahut, derisa të shpërndahen." – me këtë e kishte fjalën për beduinët. Ata po përgatitnin ushqim për të Dërguarin e Allahut (s.a.v.s.). Abdullahu tha: "Kur të largohen nga Muhamedi, atëherë sillini ushqim Muhamedit që të hajë ai dhe kushdo që është me të." Pastaj ai u tha shokëve të tij: "Nëse kthehemi në Medine, me siguri më i forti do ta dëbojë prej saj më të dobëtin." Zejdi tha: "Unë isha i ulur pas të Dërguarit të Allahut (s.a.v.s.) dhe e dëgjova Abdullah bin Ubejin, kështu që njoftova axhën tim, i cili shkoi dhe e njoftoi të Dërguarin e Allahut (s.a.v.s.). Ai dërgoi dikë tek ai (Abdullahu), por ai u betua dhe e mohoi." Zejdi vazhdoi: "I Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) i besoi atij dhe nuk më besoi mua. Axha im erdhi tek unë dhe më tha: 'Ti nuk dëshiroje gjë tjetër veçse që i Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) të të urrejë dhe muslimanët të të quajnë gënjeshtar.'" Zejdi tha: "Ndjeva një shqetësim aq të madh, sa nuk e kishte ndier askush tjetër. Më vonë, ndërsa po udhëtoja me të Dërguarin e Allahut (s.a.v.s.) në një udhëtim, isha i kërrusur nga brenga, kur i Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) erdhi tek unë, ma preku veshin dhe më buzëqeshi në fytyrë. Nuk do të kishte gjë që do të më gëzonte më shumë se kjo, edhe sikur të më jepej përjetësia në këtë botë. Pastaj më arriti Ebu Bekri dhe më tha: 'Çfarë të tha i Dërguari i Allahut (s.a.v.s.)?' I thashë: 'Nuk më tha asgjë, vetëm se ma preku veshin dhe më buzëqeshi në fytyrë.' Ai tha: 'Përgëzohu!' Pastaj më arriti Omeri dhe i thashë të njëjtën gjë si Ebu Bekrit. Kur u gdhimë, i Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) lexoi suren 'Al-Munafiqun'."