Transmeton Abas bin Abdul-Mutalibi:

Ai ishte duke qëndruar ulur në El-Batha me një grup njerëzish dhe i Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) ishte i ulur midis tyre, kur mbi ta kaloi një re. Ata e shikuan atë dhe i Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) pyeti: "A e dini se si quhet kjo?" Ata u përgjigjën: "Po, kjo është 'es-sahab' (reja)." I Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) tha: "Edhe 'el-muzn'?" Ata thanë: "Edhe 'el-muzn'." Ai tha: "Edhe 'el-anan'?" Ata thanë: "Edhe 'el-anan'." Pastaj i Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) u tha: "A e dini se sa është largësia mes qiellit dhe tokës?" Ata u përgjigjën: "Jo, pasha Allahun, nuk e dimë." Ai tha: "Largësia mes tyre është shtatëdhjetë e një, shtatëdhjetë e dy ose shtatëdhjetë e tre vjet, dhe qielli që është mbi të është po ashtu kështu." Kështu vazhdoi derisa i numëroi të shtatë qiejt. Pastaj tha: "Mbi qiellin e shtatë është një det, distanca mes sipërfaqes dhe fundit të të cilit është sa distanca mes njërit qiell dhe tjetrit. Mbi të janë tetë dhi të egra (melekë), ku distanca mes thundrave dhe gjunjëve të tyre është sa distanca mes njërit qiell dhe tjetrit. Mbi shpinat e tyre është Arshi, lartësia e të cilit nga fundi deri në majë është sa distanca mes njërit qiell dhe tjetrit, dhe Allahu është mbi këtë."