Transmeton Aliu (r.a.): Ishim në një varrim në El-Baki kur erdhi Pejgamberi (s.a.v.s.) dhe u ul, e ne u ulëm bashkë me të. Ai kishte një shkop me të cilin po gërvishte tokën, pastaj ngriti kokën drejt qiellit dhe tha: “Nuk ka asnjë shpirt të krijuar, që të mos i jetë shkruar vendi i tij i hyrjes.” Njerëzit i thanë: “O i Dërguari i Allahut! A nuk duhet atëherë t’i mbështetemi asaj që është shkruar për ne? Sepse kushdo që është nga njerëzit e lumturisë, do të veprojë për lumturi, dhe kushdo që është nga njerëzit e mjerimit, do të veprojë për mjerim?” Ai tha: “Përkundrazi, punoni, sepse secilit i lehtësohet ajo për të cilën është krijuar. Sa i përket atij që është nga njerëzit e lumturisë, atij do t’i lehtësohet të kryejë vepra të lumturisë. Ndërsa ai që është nga njerëzit e mjerimit, do t'i lehtësohet të kryejë vepra të mjerimit.” Pastaj ai lexoi: “Sa i përket atij që jep e ka devotshmëri, dhe vërteton më të bukurën, Ne do t’ia lehtësojmë atij rrugën drejt lehtësisë. Por sa i përket atij që është koprrac dhe sillet si i vetëmjaftueshëm, dhe e përgënjeshtron më të bukurën, Ne do t’ia lehtësojmë atij rrugën drejt vështirësisë.”