Transmeton Ebu Hurejra se i Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) ka thënë: "Kur Allahu e krijoi Ademin dhe i fryu shpirtin atij, ai teshtiu dhe tha: 'Elhamdulilah' (Falënderimi i takon Allahut). Kështu, ai e falënderoi Allahun me lejen e Tij. Pastaj Zoti i tij i tha: 'Allahu të mëshiroftë, o Adem. Shko te ata engjëjt – te ai grup prej tyre që janë ulur – dhe thuaju: Es-selamu alejkum.' Ata u përgjigjën: 'Ve alejkumus-selamu ve rahmetullah'. Pastaj ai u kthye te Zoti i tij, i Cili i tha: 'Kjo është përshëndetja jote dhe përshëndetja e pasardhësve të tu mes tyre.' Pastaj Allahu i tha – ndërkohë që të dyja Duart e Tij ishin të mbyllura: 'Zgjidh cilën të dëshiron.' Ai tha: 'Zgjodha të djathtën e Zotit tim, dhe të dyja Duart e Zotit tim janë të djathta dhe të bekuara.' Pastaj Ai e hapi atë dhe aty ishte Ademi dhe pasardhësit e tij. Ai tha: 'O Zoti im, kush janë këta?' Ai tha: 'Këta janë pasardhësit e tu.' Secili prej tyre e kishte moshën e tij të shkruar mes syve. Mes tyre ishte një burrë që ishte më i ndritshmi prej tyre – ose ndër më të ndritshmit. Ai tha: 'O Zot! Kush është ky?' Ai tha: 'Ky është biri yt Davudi, i kam shkruar dyzet vjet jetë.' Ai tha: 'O Zot! Shtoja moshën.' Ai tha: 'Kaq është ajo që kam shkruar për të.' Ai tha: 'O Zot! Unë i jap atij gjashtëdhjetë vjet nga jeta ime.' Ai tha: 'Ashtu u bëftë.' Pastaj ai banoi në Xhenet aq sa deshi Allahu, pastaj u zbrit prej tij, dhe Ademi po e llogariste jetën e vet. Atij i erdhi Meleku i Vdekjes, e Ademi i tha: 'Ke nxituar, mua më janë shkruar një mijë vjet.' Ai tha: 'Po, por ti ia dhe gjashtëdhjetë vjet birit tënd Davudit.' Ai mohoi, kështu që edhe pasardhësit e tij mohuan; ai harroi, kështu që edhe pasardhësit e tij harruan." Tha: "Që nga ajo ditë u urdhërua shkrimi dhe dëshmitarët."