⚠️
Përkthimi i këtij hadithi nuk është kontrolluar ende.
Transmeton Ebu Hurejre: I Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) fali njërin nga dy namazet e pasdites. Ai fali dy rekate, dha selam dhe u ngrit te një trung druri i vendosur tërthorazi në xhami, duke mbështetur dorën mbi të. Ai u ngrit sikur të ishte i zemëruar. Njerëzit që nxitonin filluan të dalin duke thënë: "Namazi u shkurtua, namazi u shkurtua." Mes njerëzve ishin edhe Ebu Bekri dhe Omeri, por ata nuk folën. Një burrë me krahë të gjatë, i cili quhej Dhu-l-Jedejn, tha: "O i Dërguari i Allahut, a harrove apo namazi u shkurtua?" Ai (s.a.v.s.) u përgjigj: "As nuk harrova dhe as nuk u shkurtua." Pastaj ai (s.a.v.s.) pyeti: "A është vërtet kështu?" Ata u përgjigjën: "Po." Atëherë ai u kthye dhe plotësoi pjesën e mbetur të namazit, dha selam, mori tekbir dhe bëri një sexhde të gjatë, pastaj ngriti kokën, mori tekbir dhe bëri përsëri një sexhde të ngjashme me të parën, pastaj ngriti kokën dhe përfundoi.