⚠️
Përkthimi i këtij hadithi nuk është kontrolluar ende.
Transmeton Abdullahu: Toka u drodh në kohën e Abdullahut dhe ai u njoftua për këtë. Ai tha: "Ne, shokët e Muhamedit (s.a.v.s.), i shihnim mrekullitë si begati, ndërsa ju i shihni ato si frikësim. Derisa ishim me të Dërguarin e Allahut (s.a.v.s.) në një udhëtim, erdhi koha e Namazit dhe nuk kishim me vete veçse pak ujë. I Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) kërkoi ujë në një enë dhe e vendosi pëllëmbën e tij në të. Atëherë uji filloi të gufonte midis gishtave të tij. Pastaj ai thirri: 'Ejani në Abdest, e begatia është prej Allahut!' Njerëzit u afruan dhe morën Abdest. Unë nuk kisha tjetër synim veçse të pija prej tij për shkak të fjalës së tij: 'E begatia është prej Allahut'." Kur ia tregova këtë Salim ibn Ebi el-Xhadit, ai tha: "Ata ishin një mijë e pesëqind veta."