⚠️
Përkthimi i këtij hadithi nuk është kontrolluar ende.
Transmeton Evs bin Hudhejfe: Erdhëm te i Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) me delegacionin e Thekifit. Aleatët e Kurejshëve qëndruan në shtëpinë e Mugire bin Shubes, ndërsa i Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) i vendosi Beni Malikët në një tendë që i përkiste atij. Ai vinte te ne çdo natë pas namazit të jacisë dhe na fliste duke qëndruar në këmbë, derisa fillonte të zhvendoste peshën nga njëra këmbë te tjetra (nga lodhja). Shumica e asaj që na tregonte ishte për ato që kishte pësuar nga populli i tij, Kurejshët. Ai thoshte: "Nuk ishim të barabartë. Ne ishim të dobët, të nënçmuar dhe të shtypur, e kur dolëm në Medinë, fati i luftës mes nesh ndryshonte; herë i mposhtnim ne ata e herë na mposhtnin ata ne." Një natë ai u vonua më shumë se zakonisht, dhe unë i thashë: "O i Dërguari i Allahut, sonte u vonove te ne." Ai tha: "Më rastisi koha e pjesës sime ditore të Kuranit dhe nuk dëshiroja të dilja pa e përfunduar atë." Evsi tha: "I pyeta shokët e të Dërguarit të Allahut (s.a.v.s.): 'Si e ndani Kuranin në pjesë?' Ata thanë: 'Në tre, pesë, shtatë, nëntë, njëmbëdhjetë, trembëdhjetë (sure) dhe pjesa e Mufassalit'."