Transmeton Enesi:

Selmani u sëmur dhe Sa'di erdhi për ta vizituar. Kur e pa atë duke qarë, Sa'di i tha: "Përse po qan, o vëllai im? A nuk je ti shok i të Dërguarit të Allahut (s.a.v.s.)? A nuk je ti?" Selmani u përgjigj: "Nuk po qaj për asnjërën nga këto të dyja: nuk po qaj nga malli për këtë botë, e as nga urrejtja për botën tjetër, por i Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) më dha një porosi dhe mendoj se e kam tejkaluar atë." Ai e pyeti: "Cila ishte porosia që të dha?" Ai tha: "Më porositi se çdonjërit prej jush i mjafton aq sa janë furnizimet e një udhëtari, ndërsa unë e shoh veten se e kam tejkaluar këtë. Kurse ti, o Sa'd, frikësoju Allahut kur të gjykosh, kur të ndash pasurinë dhe kur të vendosësh për të bërë diçka." (Thabiti tha: Më ka arritur lajmi se ai nuk la pas vetes asgjë, përveç rreth njëzet e ca dërhemëve nga pasuria që kishte).