Transmeton Muavije ibn el-Hakem es-Sulemi: Ndërsa po falesha me të Dërguarin e Allahut (s.a.v.s.), një burrë nga njerëzit teshtiu. Unë i thashë: "Allahu të mëshiroftë!" Njerëzit më shikuan me vërejtje, ndërsa unë thashë: "Mjerë për mua! Çfarë keni që më shikoni kështu?" Ata filluan t'i godisnin kofshët e tyre me duar. Kur e pashë se po më kërkonin të heshtja, unë heshta. Kur i Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) e përfundoi namazin – pasha babanë dhe nënën time, nuk kam parë as para e as pas tij mësues më të mirë se ai – pasha Allahun, ai as nuk më qortoi, as nuk më goditi dhe as nuk më shau. Ai tha: "Në këtë namaz nuk lejohet asgjë nga fjalët e njerëzve. Ai është vetëm Tesbih, Tekbir dhe lexim i Kuranit" – ose ashtu siç tha i Dërguari i Allahut (s.a.v.s.). Thashë: "O i Dërguari i Allahut, unë sapo kam lënë periudhën e xhahilijetit dhe Allahu na solli Islamin. Mes nesh ka burra që shkojnë te parashikuesit (kahinët)." Ai tha: "Mos shko te ata." Thashë: "Ka njerëz që besojnë në paralajmërime të këqija (ogure)." Ai tha: "Kjo është diçka që ata e ndjejnë në gjokset e tyre, por kjo të mos i pengojë ata." Thashë: "Ka njerëz që vizatojnë vija." Ai tha: "Një Pejgamber prej Pejgamberëve vizatonte vija, kështu që kushdo që përputhet me vijën e tij, është në rregull." Unë kisha një robëreshë që ruante dhentë e mia pranë Uhudit dhe El-Xhevanijes. Një ditë pashë se ujku kishte marrë një dele nga tufa e saj. Unë jam njeri prej bijve të Ademit dhe mërzitem ashtu siç mërziten ata, prandaj e godita atë me një shuplakë. Shkova te i Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) dhe ai e konsideroi këtë veprim timin si diçka të rëndë. I thashë: "O i Dërguari i Allahut, a ta liroj atë?" Ai tha: "Sille tek unë." E solla dhe ai e pyeti: "Ku është Allahu?" Ajo tha: "Në qiell." Ai e pyeti: "Kush jam unë?" Ajo tha: "Ti je i Dërguari i Allahut." Ai tha: "Liroje atë, sepse ajo është besimtare."