⚠️
Përkthimi i këtij hadithi nuk është kontrolluar ende.
Transmeton Ibn Abbasi:
Një natë, i Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) e vonoi namazin e jacias – të cilin njerëzit e quajnë 'atame' – aq shumë saqë njerëzit i zuri gjumi, pastaj u zgjuan, përsëri i zuri gjumi dhe u zgjuan përsëri. Atëherë u ngrit Omer bin Hatabi dhe thirri: "Namazi!" Ibn Abbasi tha: "I Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) doli jashtë – sikur po e shoh tani – me ujë që i pikonte nga koka dhe duke e mbajtur dorën në njërën anë të kokës. Ai tha: 'Sikur të mos e rëndoja umetin tim, do t'i urdhëroja që ta falnin këtë namaz në këtë kohë (të vonë).'"
Kur Ata u pyet se si e kishte vendosur Pejgamberi (s.a.v.s.) dorën mbi kokë, ai i hapi paksa gishtat e tij, i vendosi majat e tyre në majë të kokës dhe i rrëshqiti mbi të derisa gishti i madh preku pjesën e veshit pranë fytyrës, e pastaj mbi tëmth dhe anën e mjekrës, pa e shtrënguar por thjesht duke e kaluar dorën ashtu. Kur u pyet se sa e vonoi namazin atë natë, Ata u përgjigj se nuk e dinte, por shtoi: "Më e dashur për mua është ta fal namazin e jacias vonë, qoftë si imam apo vetëm, ashtu siç e fali i Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) atë natë. Por nëse kjo është e vështirë për ty ose për njerëzit në xhemat, atëherë fale në kohën e mesme, as shumë herët e as shumë vonë."