Transmeton Ibn Abbasi:

U zu dielli në kohën e të Dërguarit të Allahut (s.a.v.s.). I Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) fali Namazin së bashku me njerëzit. Ai qëndroi në këmbë për një kohë të gjatë, përafërsisht sa zgjat leximi i sures el-Bekare. Pastaj bëri ruku për një kohë të gjatë. Më pas u ngrit dhe qëndroi në këmbë gjatë, por më pak se qëndrimi i parë. Pastaj bëri ruku për një kohë të gjatë, por më pak se rukuja e parë. Pastaj bëri sexhde. Më pas u ngrit përsëri dhe qëndroi në këmbë gjatë, por më pak se qëndrimi i parë. Pastaj bëri ruku gjatë, por më pak se rukuja e parë. Pastaj u ngrit dhe qëndroi në këmbë gjatë, por më pak se qëndrimi i parë. Pastaj bëri ruku gjatë, por më pak se rukuja e parë. Pastaj bëri sexhde dhe e përfundoi namazin, ndërkohë që dielli ishte kthjelluar.

Ai (s.a.v.s.) tha: "Vërtet dielli dhe hëna janë dy shenja prej shenjave të Allahut. Ato nuk zihen për shkak të vdekjes apo lindjes së askujt. Prandaj, kur ta shihni këtë, përmendeni Allahun." Shokët e tij thanë: "O i Dërguari i Allahut, të pamë duke u zgjatur për të marrë diçka ndërsa ishe në vendin tënd, e pastaj të pamë që u tërhoqe." Ai tha: "Vërtet, pashë Xhenetin dhe u zgjata për të marrë një vjelë rrushi prej tij. Sikur ta kisha marrë, do të kishit ngrënë prej tij sa të ekzistonte kjo botë. Pashë edhe Zjarrin dhe kurrë nuk kam parë pamje më tmerruese se ajo që pashë sot; pashë se shumica e banorëve të tij ishin gratë."

Ata thanë: "Përse ashtu, o i Dërguari i Allahut?" Ai tha: "Për shkak të mosmirënjohjes së tyre." E pyetën: "A mos janë ato mosmirënjohëse ndaj Allahut?" Ai u përgjigj: "Për shkak të mosmirënjohjes ndaj bashkëshortit dhe mosmirënjohjes ndaj mirësisë. Edhe nëse sillesh mirë me njërën prej tyre gjatë gjithë kohës, por më pas ajo sheh diçka (që nuk i pëlqen) te ti, ajo do të thotë: 'Kurrë nuk kam parë ndonjë të mirë prej teje!'"