Transmeton Usama bin Zejdi: Ishim me Pejgamberin (s.a.v.s.) kur njëra prej vajzave të tij dërgoi dikë për ta thirrur e për ta njoftuar se fëmija (ose djali) i saj ishte duke vdekur. I Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) i tha lajmëtarit: "Kthehu tek ajo dhe thuaji se e Allahut është ajo që Ai merr dhe e Tij është ajo që Ai jep; çdo gjë tek Ai ka një afat të caktuar. Urdhëroje atë të bëjë durim dhe të kërkojë shpërblimin prej Allahut." Lajmëtari u kthye dhe tha se ajo ishte betuar që ai të shkonte patjetër tek ajo. Pejgamberi (s.a.v.s.) u ngrit, e bashkë me të edhe Sad bin Ubadeja e Muadh bin Xhebeli, ndërsa edhe unë shkova me ta. Fëmija iu dha në dorë atij, ndërkohë që shpirti i tij po përpëlitej (me frymëmarrje të rëndë). Sytë e tij (s.a.v.s.) u mbushën me lot, ndërsa Sadi i tha: "Çfarë është kjo, o i Dërguari i Allahut?" Ai u përgjigj: "Kjo është mëshirë që Allahu e ka vendosur në zemrat e robërve të Tij, dhe vërtet Allahu i mëshiron ata robër të Tij që janë të mëshirshëm."