⚠️
Përkthimi i këtij hadithi nuk është kontrolluar ende.
Transmeton Ebu Hurejra se i Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) ka thënë: Njëri prej Pejgamberëve doli në luftë dhe i tha popullit të tij: "Të mos më ndjekë pas asnjë njeri që ka lidhur kurorë me një grua e dëshiron të hyjë me të, por ende nuk e ka bërë këtë; as ai që ka ndërtuar një shtëpi e nuk i ka vënë ende çatinë; dhe as ai që ka blerë dele ose deve barrëse e po pret pjelljen e tyre." Ai marshoi dhe iu afrua fshatit në kohën e Namazit të Ikindisë ose afër saj. Atëherë ai i tha diellit: "Ti je e urdhëruar dhe unë jam i urdhëruar. O Allah, ndaloje atë për mua për pak kohë!" Dielli u ndal derisa Allahu i dha fitoren. Ata mblodhën plaçkën e luftës dhe erdhi zjarri për ta gëlltitur atë, por ai nuk e preku. Ai tha: "Mes jush ka vjedhje (nga plaçka e luftës), prandaj le të më japë besën një burrë nga çdo fis." Gjatë dhënies së besës, dora e një burri mbeti e ngjitur me dorën e tij. Ai tha: "Vjedhja është në fisin tënd, prandaj le të më japë besën mbarë fisi yt." Kur po ia jepnin besën, dora e dy ose tre personave mbeti e ngjitur me dorën e tij. Ai tha: "Ju keni vjedhur." Atëherë ata nxorën një kokë lope prej ari dhe e vendosën bashkë me plaçkën tjetër në tokë. Atëherë erdhi zjarri dhe e gëlltiti atë. Plaçka e luftës nuk i ishte lejuar askujt para nesh; kjo ndodhi sepse Allahu i Madhëruar e pa dobësinë dhe paaftësinë tonë, prandaj na i lejoi ato.