⚠️
Përkthimi i këtij hadithi nuk është kontrolluar ende.
Transmeton Aisheja:
Fatimja, e bija e të Dërguarit të Allahut (s.a.v.s.), i dërgoi fjalë Ebu Bekër es-Siddikut duke i kërkuar trashëgiminë e saj nga i Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) prej asaj që Allahu i kishte dhënë atij në Medinë, në Fedek dhe nga pjesa e mbetur e peshëmbëdhjetës (Humsit) së Hajberit. Ebu Bekri tha: "I Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) ka thënë: 'Ne (pejgamberët) nuk trashëgohemi; ajo që lëmë pas është sadaka. Familja e Muhamedit (s.a.v.s.) do të ushqehet nga kjo pasuri.' Pasha Allahun, unë nuk do të ndryshoj asgjë nga sadakaja e të Dërguarit të Allahut (s.a.v.s.) nga gjendja në të cilën ishte në kohën e tij dhe do të veproj me të ashtu siç ka vepruar i Dërguari i Allahut (s.a.v.s.)."
Ebu Bekri refuzoi t'i jepte Fatimes ndonjë gjë prej saj, kështu që Fatimja u hidhërua me Ebu Bekrin për këtë shkak. Ajo u largua prej tij dhe nuk foli me të derisa ndërroi jetë. Ajo jetoi gjashtë muaj pas vdekjes së të Dërguarit të Allahut (s.a.v.s.). Kur ajo vdiq, bashkëshorti i saj, Ali b. Ebu Talibi, e varrosi natën dhe nuk e njoftoi Ebu Bekrin për vdekjen e saj, por ia fali vetë namazin e xhenazes. Gjatë jetës së Fatimes, Aliu gëzonte respekt të veçantë nga njerëzit, por pas vdekjes së saj, ai ndjeu një ftohtësi në fytyrat e tyre ndaj tij. Prandaj, ai kërkoi të pajtohej me Ebu Bekrin dhe t'i jepte besëlidhjen (bej'atin), pasi nuk i kishte dhënë besëlidhjen gjatë atyre muajve.
Ai i dërgoi fjalë Ebu Bekrit që të vinte tek ata i vetëm, pa marrë askënd tjetër me vete (duke mos dëshiruar praninë e Omer b. el-Hatabit). Omeri i tha Ebu Bekrit: "Pasha Allahun, mos shko te ata i vetëm." Ebu Bekri tha: "Çfarë mendon se do të më bëjnë? Pasha Allahun, do të shkoj te ata." Dhe Ebu Bekri shkoi tek ata. Aliu b. Ebu Talibi shqiptoi teshehudin dhe pastaj tha: "O Ebu Bekër, ne e njohim vlerën tënde dhe atë që Allahu të ka dhënë. Ne nuk ua kemi zili të mirën që Allahu ta ka dhuruar, mirëpo ti vendose për çështjen pa na konsultuar, ndërsa ne mendonim se kishim të drejtë të konsultoheshim për shkak të afërsisë sonë me të Dërguarin e Allahut (s.a.v.s.)." Ai vazhdoi t'i fliste Ebu Bekrit derisa sytë e Ebu Bekrit u mbushën me lot.
Pastaj Ebu Bekri foli dhe tha: "Betoj në Atë në Dorën e të Cilit është shpirti im, afërsia e të Dërguarit të Allahut (s.a.v.s.) është më e dashur për mua sesa afërsia e njerëzve të mi. Sa i përket mosmarrëveshjes mes meje dhe jush për këtë pasuri, unë nuk jam larguar nga e vërteta dhe nuk kam lënë pas dore asnjë veprim që e kam parë të Dërguarin e Allahut (s.a.v.s.) ta bënte me të, pa e bërë edhe vetë." Aliu i tha Ebu Bekrit: "Pasdite është koha për dhënien e besëlidhjes." Pasi Ebu Bekri fali namazin e drekës, ai u ngjit në minber, shqiptoi teshehudin dhe përmendi pozitën e Aliut, vonesën e tij në dhënien e besëlidhjes dhe arsyetimin që ai i kishte dhënë. Pastaj kërkoi falje nga Allahu.
Pastaj Aliu b. Ebu Talibi shqiptoi teshehudin, lëvdoi vlerat e Ebu Bekrit dhe tha se veprimi i tij nuk ishte nxitur nga xhelozia ndaj Ebu Bekrit, as nga mohimi i pozitës që Allahu i kishte dhënë, por shtoi: "Ne mendonim se duhej të kishim pjesë në udhëheqje, por çështja u vendos pa na marrë mendimin, dhe kjo na lëndoi." Muslimanët u gëzuan me këtë dhe thanë: "Ke vepruar drejt." Muslimanët u kthyen sërish me dashamirësi ndaj Aliut kur ai ndoqi rrugën e njohur të bashkimit.