Sahih Muslim » The Book of Jihad and Expeditions » The conquest of Makkah
حَدَّثَنَا شَيْبَانُ بْنُ فَرُّوخَ، حَدَّثَنَا سُلَيْمَانُ بْنُ الْمُغِيرَةِ، حَدَّثَنَا ثَابِتٌ الْبُنَانِيُّ، عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ رَبَاحٍ، عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ، قَالَ وَفَدَتْ وُفُودٌ إِلَى مُعَاوِيَةَ وَذَلِكَ فِي رَمَضَانَ فَكَانَ يَصْنَعُ بَعْضُنَا لِبَعْضٍ الطَّعَامَ فَكَانَ أَبُو هُرَيْرَةَ مِمَّا يُكْثِرُ أَنْ يَدْعُوَنَا إِلَى رَحْلِهِ فَقُلْتُ أَلاَ أَصْنَعُ طَعَامًا فَأَدْعُوَهُمْ إِلَى رَحْلِي فَأَمَرْتُ بِطَعَامٍ يُصْنَعُ ثُمَّ لَقِيتُ أَبَا هُرَيْرَةَ مِنَ الْعَشِيِّ فَقُلْتُ الدَّعْوَةُ عِنْدِي اللَّيْلَةَ فَقَالَ سَبَقْتَنِي ‏.‏ قُلْتُ نَعَمْ ‏.‏ فَدَعَوْتُهُمْ فَقَالَ أَبُو هُرَيْرَةَ أَلاَ أُعْلِمُكُمْ بِحَدِيثٍ مِنْ حَدِيثِكُمْ يَا مَعْشَرَ الأَنْصَارِ ثُمَّ ذَكَرَ فَتْحَ مَكَّةَ فَقَالَ أَقْبَلَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم حَتَّى قَدِمَ مَكَّةَ فَبَعَثَ الزُّبَيْرَ عَلَى إِحْدَى الْمُجَنِّبَتَيْنِ وَبَعَثَ خَالِدًا عَلَى الْمُجَنِّبَةِ الأُخْرَى وَبَعَثَ أَبَا عُبَيْدَةَ عَلَى الْحُسَّرِ فَأَخَذُوا بَطْنَ الْوَادِي وَرَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فِي كَتِيبَةٍ - قَالَ - فَنَظَرَ فَرَآنِي فَقَالَ ‏"‏ أَبُو هُرَيْرَةَ ‏"‏ ‏.‏ قُلْتُ لَبَّيْكَ يَا رَسُولَ اللَّهِ ‏.‏ فَقَالَ ‏"‏ لاَ يَأْتِينِي إِلاَّ أَنْصَارِيٌّ ‏"‏ ‏.‏ زَادَ غَيْرُ شَيْبَانَ فَقَالَ ‏"‏ اهْتِفْ لِي بِالأَنْصَارِ ‏"‏ ‏.‏ قَالَ فَأَطَافُوا بِهِ وَوَبَّشَتْ قُرَيْشٌ أَوْبَاشًا لَهَا وَأَتْبَاعًا ‏.‏ فَقَالُوا نُقَدِّمُ هَؤُلاَءِ فَإِنْ كَانَ لَهُمْ شَىْءٌ كُنَّا مَعَهُمْ ‏.‏ وَإِنْ أُصِيبُوا أَعْطَيْنَا الَّذِي سُئِلْنَا فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم ‏"‏ تَرَوْنَ إِلَى أَوْبَاشِ قُرَيْشٍ وَأَتْبَاعِهِمْ ‏"‏ ‏.‏ ثُمَّ قَالَ بِيَدَيْهِ إِحْدَاهُمَا عَلَى الأُخْرَى ثُمَّ قَالَ ‏"‏ حَتَّى تُوَافُونِي بِالصَّفَا ‏"‏ ‏.‏ قَالَ فَانْطَلَقْنَا فَمَا شَاءَ أَحَدٌ مِنَّا أَنْ يَقْتُلَ أَحَدًا إِلاَّ قَتَلَهُ وَمَا أَحَدٌ مِنْهُمْ يُوَجِّهُ إِلَيْنَا شَيْئًا - قَالَ - فَجَاءَ أَبُو سُفْيَانَ فَقَالَ يَا رَسُولَ اللَّهِ أُبِيحَتْ خَضْرَاءُ قُرَيْشٍ لاَ قُرَيْشَ بَعْدَ الْيَوْمِ ‏.‏ ثُمَّ قَالَ ‏"‏ مَنْ دَخَلَ دَارَ أَبِي سُفْيَانَ فَهُوَ آمِنٌ ‏"‏ ‏.‏ فَقَالَتِ الأَنْصَارُ بَعْضُهُمْ لِبَعْضٍ أَمَّا الرَّجُلُ فَأَدْرَكَتْهُ رَغْبَةٌ فِي قَرْيَتِهِ وَرَأْفَةٌ بِعَشِيرَتِهِ ‏.‏ قَالَ أَبُو هُرَيْرَةَ وَجَاءَ الْوَحْىُ وَكَانَ إِذَا جَاءَ الْوَحْىُ لاَ يَخْفَى عَلَيْنَا فَإِذَا جَاءَ فَلَيْسَ أَحَدٌ يَرْفَعُ طَرْفَهُ إِلَى رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم حَتَّى يَنْقَضِيَ الْوَحْىُ فَلَمَّا انْقَضَى الْوَحْىُ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم ‏"‏ يَا مَعْشَرَ الأَنْصَارِ ‏"‏ ‏.‏ قَالُوا لَبَّيْكَ يَا رَسُولَ اللَّهِ قَالَ ‏"‏ قُلْتُمْ أَمَّا الرَّجُلُ فَأَدْرَكَتْهُ رَغْبَةٌ فِي قَرْيَتِهِ ‏"‏ ‏.‏ قَالُوا قَدْ كَانَ ذَاكَ ‏.‏ قَالَ ‏"‏ كَلاَّ إِنِّي عَبْدُ اللَّهِ وَرَسُولُهُ هَاجَرْتُ إِلَى اللَّهِ وَإِلَيْكُمْ وَالْمَحْيَا مَحْيَاكُمْ وَالْمَمَاتُ مَمَاتُكُمْ ‏"‏ ‏.‏ فَأَقْبَلُوا إِلَيْهِ يَبْكُونَ وَيَقُولُونَ وَاللَّهِ مَا قُلْنَا الَّذِي قُلْنَا إِلاَّ الضِّنَّ بِاللَّهِ وَبِرَسُولِهِ ‏.‏ فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم ‏"‏ إِنَّ اللَّهَ وَرَسُولَهُ يُصَدِّقَانِكُمْ وَيَعْذِرَانِكُمْ ‏"‏ ‏.‏ قَالَ فَأَقْبَلَ النَّاسُ إِلَى دَارِ أَبِي سُفْيَانَ وَأَغْلَقَ النَّاسُ أَبْوَابَهُمْ - قَالَ - وَأَقْبَلَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم حَتَّى أَقْبَلَ إِلَى الْحَجَرِ فَاسْتَلَمَهُ ثُمَّ طَافَ بِالْبَيْتِ - قَالَ - فَأَتَى عَلَى صَنَمٍ إِلَى جَنْبِ الْبَيْتِ كَانُوا يَعْبُدُونَهُ - قَالَ - وَفِي يَدِ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم قَوْسٌ وَهُوَ آخِذٌ بِسِيَةِ الْقَوْسِ فَلَمَّا أَتَى عَلَى الصَّنَمِ جَعَلَ يَطْعُنُهُ فِي عَيْنِهِ وَيَقُولُ ‏"‏ جَاءَ الْحَقُّ وَزَهَقَ الْبَاطِلُ ‏"‏ ‏.‏ فَلَمَّا فَرَغَ مِنْ طَوَافِهِ أَتَى الصَّفَا فَعَلاَ عَلَيْهِ حَتَّى نَظَرَ إِلَى الْبَيْتِ وَرَفَعَ يَدَيْهِ فَجَعَلَ يَحْمَدُ اللَّهَ وَيَدْعُو بِمَا شَاءَ أَنْ يَدْعُوَ ‏.‏
#4491 It has been narrated by 'Abdullah b. Rabah from Abu Huraira, who said:
Many deputations came to Mu'awiya. This was in the month of Ramadan. We would prepare food for one another. Abu Huraira was one of those who frequently invited us to his house. I said: Should I not prepare food and invite them to my place? So I ordered meals to be prepared Then I met Abu Huraira in the evening and said: (You will have) your meals with me tonight. He said: You have forestalled me. I said: Yes, and invited them. (When they had finished with the meals) Abu Huraira said: Should I not tell yon a tradition from your traditions, O ye assembly of the Ansar? He then gave an account of the Conquest of Mecca and said: The Messenger of Allah (ﷺ) advanced until he reached Mecca. He deputed Zubair on his right flank and Khalid on the left, and he despatched Abu Ubaida with the force that had no armour. They advanced to the interior of the valley. The Messenger of Allah (ﷺ) was in the midst of a large contingent of fighters. He saw me and said: Abu Huraira. I said: I am here at your call, Messenger of Allah I He said: Let no one come to me except the Ansar, so call to me the Ansar (only). Abu Huraira continued: So they gathered round him. The Quraish also gathered their ruffians and their (lowly) followers, and said: We send these forward. If they get anything, we shall be with them (to share it), and if misfortune befalls them, we shall pay (as compensation) whatever we are asked for. The Messenger of Allah (ﷺ) said (to the Ansar): You see the ruffians and the (lowly) followers of the Quraish. And he indicated by (striking) one of his hands over the other that they should be killed and said: Meet me at as-Safa. Then we went on (and) if any one of us wanted that a certain person should be killed, he was killed, and none could offer any resistance. Abu Huraira continued: Then came Abu Sufyan and said: Messenger of Allah, the blood of the Quraish has become very cheap. There will be no Quraish from this day on. Then he (the Holy Prophet) said: Who enters the house of Abu Sufyan, he will be safe. Some of the Ansar whispered among themselves: (After all), love for his city and tenderness towards his relations have overpowered him. Abu Huraira said: (At this moment) revelation came to the Prophet (ﷺ) and when he was going to receive the Revelation, we understood it, and when he was (actually) receiving it, none of us would dare raise his eyes to the Messenger of Allah (ﷺ) until the revelation came to an end. When the revelation came to an end, the Messenger of Allah (ﷺ) said: O ye Assembly of the Ansar! They said: Here we are at your disposal, Messenger of Allah. He said: You were saying that love for his city and tenderness towards his people have overpowered this man. They said: So it was. He said: No, never. I am a bondman of God and His Messenger. I migrated towards God and towards you. I will live with you and will die with you. So, they (the Ansar) turned towards him in tears and they were saying: By Allah, we said what we said because of our tenacious attachment to Allah and His Messenger. The Messenger of Allah (ﷺ) said: Surely, Allah and His Messenger testify to your assertions and accept your apology. The narrator continued: People turned to the house of Abu Sufyan and people locked their doors. The Messenger of Allah (ﷺ) proceeded until he approached the (Black) Stone. He kissed it and circumambulated the Ka'ba. He reached near an idol by the side of the Ka'ba which was worshipped by the people. The Messenger of Allah (ﷺ) had a bow in his hand, and he was holding it from a corner. When he came near the idol, he began to pierce its eyes with the bow and (while doing so) was saying: Truth has been established and falsehood has perished. When he had finished the circumambulation, he came to Safa', ascended it to a height from where he could see the Ka'ba, raised his hands (in prayer) and began to praise Allah and prayed what he wanted to pray.
⚠️ Përkthimi i këtij hadithi nuk është kontrolluar ende.
Transmeton Ebu Hurejre:

Disa delegacione erdhën te Muaviu gjatë muajit të Ramazanit. Ne i përgatitnim ushqim njëri-tjetrit dhe Ebu Hurejre ishte prej atyre që na ftonte më së shpeshti në vendqëndrimin e tij. Unë thashë: "Përse të mos përgatis edhe unë ushqim e t'i ftoj ata në vendin tim?" Kështu, urdhërova të përgatitej ushqimi, pastaj e takova Ebu Hurejren në mbrëmje dhe i thashë: "Sonte ftesa për ushqim është tek unë." Ai tha: "Më paraprove." I thashë: "Po." Pasi i ftuam ata, Ebu Hurejre tha: "O asambleja e Ensarëve, a t'ju tregoj një ndodhi nga historia juaj?" Pastaj përmendi çlirimin e Mekës dhe tha: I Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) përparoi derisa mbërriti në Mekë. Ai dërgoi Zubejrin në njërën anë të forcave, Halidin në anën tjetër dhe Ebu Ubejden me ata që nuk kishin parzmorë. Ata morën rrugën përmes luginës, ndërsa i Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) ishte në krye të një njësiti luftëtarësh. Ai më pa dhe më thirri: "O Ebu Hurejre!" I thashë: "Të përgjigjem, o i Dërguari i Allahut!" Ai tha: "Thirri Ensarët që të vijnë tek unë dhe të mos vijë askush tjetër përveç tyre." Ata u mblodhën rreth tij. Ndërkohë, Kurejshët mblodhën njerëzit e tyre të rëndomtë dhe pasuesit e tyre e thanë: "Po i dërgojmë këta përpara; nëse fitojnë diçka, do të jemi me ta, e nëse pësojnë, do të japim atë që na kërkohet." I Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) u tha Ensarëve: "A i shihni këta njerëz të rëndomtë të Kurejshëve dhe pasuesit e tyre?" Pastaj bëri shenjë me duart e tij, duke goditur njërën mbi tjetrën, dhe tha: "Më takoni te Safa." Ne u nisëm dhe kushdo prej nesh që dëshironte të vriste dikë prej tyre, e vriste, dhe askush prej tyre nuk guxonte të na kundërvihej. Atëherë erdhi Ebu Sufjani dhe tha: "O i Dërguari i Allahut, u shkatërruan Kurejshët! Nuk do të ketë më Kurejshë pas kësaj dite." Atëherë ai (s.a.v.s.) tha: "Kush hyn në shtëpinë e Ebu Sufjanit, është i sigurt." Disa nga Ensarët i pëshpëritën njëri-tjetrit: "Njeriu (Pejgamberi) u kaplua nga dëshira për qytetin e tij dhe mëshira për fisin e tij." Në atë moment zbriti shpallja. Kur i zbriste shpallja, ne e kuptonim dhe asnjëri prej nesh nuk guxonte t'i ngrinte sytë drejt të Dërguarit të Allahut (s.a.v.s.) derisa ajo të përfundonte. Kur shpallja përfundoi, i Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) tha: "O asambleja e Ensarëve!" Ata thanë: "Të përgjigjemi, o i Dërguari i Allahut!" Ai tha: "Ju keni thënë se këtë njeri e ka kapluar dëshira për qytetin e tij." Ata u përgjigjën: "Kështu ishte." Ai tha: "Kurrsesi! Unë jam rob i Allahut dhe i Dërguari i Tij. Kam bërë hixhret te Allahu dhe te ju. Jeta ime është jeta juaj dhe vdekja ime është vdekja juaj." Atëherë ata u kthyen drejt tij duke qajtur e duke thënë: "Pasha Allahun, ne nuk e thamë atë veçse nga përkushtimi ynë i madh ndaj Allahut dhe të Dërguarit të Tij." I Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) tha: "Vërtet, Allahu dhe i Dërguari i Tij ju besojnë dhe ua pranojnë arsyetimin." Pastaj njerëzit u drejtuan për te shtëpia e Ebu Sufjanit dhe të tjerët i mbyllën dyert e tyre. I Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) vazhdoi derisa mbërriti te Guri i Zi, e preku atë dhe bëri tavaf rreth Shtëpisë. Ai u afrua te një idhull pranë Shtëpisë që ata e adhuronin. Në dorën e të Dërguarit të Allahut (s.a.v.s.) ishte një hark, të cilin e mbante nga skaji. Kur u afrua te idhulli, filloi ta godasë në sy me hark dhe thoshte: "Erdhi e vërteta dhe u zhduk e kota." Pasi përfundoi tavafin, shkoi te Safa, u ngjit në të derisa e pa Shtëpinë, ngriti duart dhe filloi të falënderojë Allahun e të lutej për çfarë dëshironte.
Database ID: 67764 Views: 18