Transmeton Sehl b. Hunejfi:

Ai u ngrit në ditën e Sifinit dhe tha: "O ju njerëz, fajësoni veten tuaj (për mungesë maturie). Ne ishim me të Dërguarin e Allahut (s.a.v.s.) në ditën e Hudejbijes. Sikur të shihnim se lufta ishte rruga e duhur, do të luftonim. Kjo ndodhi gjatë armëpushimit që u lidh mes të Dërguarit të Allahut (s.a.v.s.) dhe idhujtarëve. Atëherë erdhi Omer b. Hatabi, iu afrua të Dërguarit të Allahut (s.a.v.s.) dhe i tha: 'O i Dërguari i Allahut, a nuk jemi ne në të vërtetën dhe ata në të kotën?' Ai u përgjigj: 'Po.' Omeri pyeti: 'A nuk janë të vrarët tanë në Xhenet dhe të vrarët e tyre në Xhehenem?' Ai u përgjigj: 'Po.' Omeri tha: 'Atëherë, pse të pranojmë këtë lëshim (poshtërim) në fenë tonë dhe të kthehemi, ndërkohë që Allahu ende nuk ka gjykuar mes nesh dhe tyre?' Ai tha: 'O biri i Hatabit, unë jam i Dërguari i Allahut dhe Allahu nuk do të më humbasë kurrë.' Omeri u largua, por ishte i përfshirë nga zemërimi dhe nuk po përmbahej dot. Shkoi te Ebu Bekri dhe i tha: 'O Ebu Bekër, a nuk jemi ne në të vërtetën dhe ata në të kotën?' Ai u përgjigj: 'Po.' Omeri pyeti: 'A nuk janë të vrarët tanë në Xhenet dhe të vrarët e tyre në Xhehenem?' Ai u përgjigj: 'Po.' Omeri tha: 'Atëherë, pse të pranojmë këtë lëshim në fenë tonë dhe të kthehemi, ndërkohë që Allahu ende nuk ka gjykuar mes nesh dhe tyre?' Ebu Bekri tha: 'O biri i Hatabit, vërtet ai është i Dërguari i Allahut dhe Allahu nuk do ta humbasë atë kurrë.' Pastaj të Dërguarit të Allahut (s.a.v.s.) iu shpall Kurani me lajmin e fitores. Ai dërgoi dikë te Omeri dhe ia lexoi atë. Omeri pyeti: 'O i Dërguari i Allahut, a është kjo fitore?' Ai u përgjigj: 'Po.' Atëherë Omeri u qetësua dhe u kthye."