Transmeton Ibn Omeri: Isha i pranishëm me babanë tim kur ai u plagos. Njerëzit e lëvduan dhe i thanë: "Allahu të shpërbleftë me të mira!" Ai tha: "Jam i shpresuar (te mëshira e Allahut) dhe i frikësuar (prej Tij)." Njerëzit i thanë: "Cakto një pasardhës." Ai tha: "A t'i mbart punët tuaja gjatë jetës sime dhe pas vdekjes sime? Sa i përket Hilafetit, dëshiroj që të dal para Allahut barabar, që të mos kem asgjë në favor timin e asgjë kundër meje. Nëse caktoj një pasardhës, këtë e bëj sepse dikush më i mirë se unë e ka bërë këtë (do të thotë Ebu Bekri). E nëse ju lë pa caktuar pasardhës, këtë e bëj sepse dikush më i mirë se unë, i Dërguari i Allahut (s.a.v.s.), ka vepruar kështu." Abdullahu thotë: Kur ai përmendi të Dërguarin e Allahut (s.a.v.s.), e kuptova se ai nuk do të caktonte pasardhës.