⚠️
Përkthimi i këtij hadithi nuk është kontrolluar ende.
Transmeton Enesi: Mixha im, sipas të cilit jam emëruar, nuk ishte i pranishëm me të Dërguarin e Allahut (s.a.v.s.) në betejën e Bedrit. Kjo i erdhi rëndë dhe tha: "Mungova në betejën e parë që luftoi i Dërguari i Allahut (s.a.v.s.). Nëse Allahu më mundëson që më vonë të jem në një betejë me të Dërguarin e Allahut (s.a.v.s.), Allahu do ta shohë se çfarë do të bëj." Ai kishte frikë të thoshte më shumë se kaq. Ai mori pjesë me të Dërguarin e Allahut (s.a.v.s.) në ditën e Uhudit dhe u takua me Sad b. Muadhin. Enesi i tha atij: "O Ebu Amr, ku po shkon? Ah, sa e këndshme është aroma e Xhenetit! Unë po e ndiej atë përtej malit të Uhudit." Ai i luftoi ata derisa u vra. Në trupin e tij u gjetën mbi tetëdhjetë plagë, mes goditjeve me shpatë, shpimeve me shtizë dhe shigjetave. Motra e tij, halla ime er-Rubej'i bint en-Nadr, tha: "Nuk e njoha vëllanë tim, përveçse nga majat e gishtave të tij." Lidhur me këtë u shpall ajeti: "Nga besimtarët ka burra që e mbajtën besën e dhënë Allahut. Disa prej tyre e kanë plotësuar zotimin e tyre (kanë rënë dëshmorë), ndërsa disa të tjerë janë duke pritur. Ata nuk kanë ndryshuar asgjë (nga besa e tyre)." Ata (sahabët) mendonin se ky ajet u shpall për të dhe shokët e tij.