⚠️
Përkthimi i këtij hadithi nuk është kontrolluar ende.
Transmeton Esma bint Ebu Bekri: Zubajri u martua me mua dhe ai nuk kishte në tokë as pasuri, as skllav e asgjë tjetër përveç kalit të tij. Unë e ushqeja kalin e tij, kujdesesha për të, i bluaja bërthamat e hurmave për devenë e tij, i jepja ujë, arnoja kovën prej lëkure dhe gatuaja brumin. Nuk isha e aftë të piqja bukë, kështu që bukën ma piqnin fqinjet e mia nga radhët e Ensarëve, të cilat ishin gra besnike. Ajo tha: I mbaja mbi kokë bërthamat e hurmave nga toka e Zubajrit, të cilën ia kishte dhënë i Dërguari i Allahut (s.a.v.s.), dhe ajo ndodhej rreth dy milje larg. Një ditë, ndërsa po mbaja bërthamat mbi kokë, takova të Dërguarin e Allahut (s.a.v.s.) bashkë me një grup shokësh të tij. Ai më thirri dhe i bëri shenjë devesë të ulej që të më merrte pas tij. U turpërova dhe m’u kujtua xhelozia jote (e Zubajrit). Ai tha: Pasha Allahun, mbajtja e bërthamave mbi kokë është më e rëndë për ty sesa të hipje me të. Ajo tha: Kështu vazhdoi derisa Ebu Bekri më dërgoi më vonë një shërbyese, e cila mori përsipër kujdesin për kalin, dhe m’u duk sikur më kishte liruar nga robëria.