⚠️
Përkthimi i këtij hadithi nuk është kontrolluar ende.
Transmeton Ebu Dheri:
U nisëm nga fisi ynë, Gifari, të cilët i konsideronin muajt e shenjtë si të lejuar. Unë, vëllai im Unejsi dhe nëna jonë u vendosëm te daja ynë, i cili na mirëpriti dhe u soll shumë mirë me ne. Mirëpo, njerëzit e fisit të tij u bënë xhelozë dhe i thanë: "Kur ti largohesh nga shtëpia, Unejsi hyn te familja jote." Daja erdhi dhe na përcolli atë që i kishin thënë. Unë i thashë: "Me këtë e prishe gjithë mirësinë që na bëre dhe nuk mund të qëndrojmë më me ty." I afruam devetë tona, i ngarkuam ato dhe u nisëm, ndërsa daja ynë filloi të qante duke u mbuluar me rrobën e tij. Udhëtuam derisa u ndalëm pranë Mekës. Unejsi bëri një garë me devetë tona kundër një numri të barabartë devesh. Shkuan te një fallxhor, i cili dha gjykimin në favor të Unejsit. Kështu, Unejsi u kthye me devetë tona dhe me një numër të barabartë tjetër bashkë me to.
O nipi im, unë e falja namazin tre vjet para se të takoja të Dërguarin e Allahut (s.a.v.s.). E pyeta: Për kë faleshe? Ai tha: Për Allahun. E pyeta: Nga drejtoheshe? Ai tha: Drejtohesha andej nga më drejtonte Zoti im. Falja namaz nate derisa në fund të natës bija si një rrobë e hedhur, derisa më nxehte dielli. Unejsi më tha: "Kam një punë në Mekë, prandaj më prit këtu." Ai shkoi në Mekë dhe u vonua. Kur u kthye, e pyeta: "Çfarë bëre?" Tha: "Takova një njeri në Mekë që ndjek fenë tënde dhe pretendon se Allahu e ka dërguar atë." E pyeta: "Po njerëzit çfarë thonë?" Tha: "Thonë se është poet, fallxhor ose magjistar." Unejsi ishte vetë një nga poetët. Ai tha: "I kam dëgjuar fjalët e fallxhorëve, por fjalët e tij nuk u ngjajnë atyre. I krahasova fjalët e tij edhe me llojet e poezisë, por ato nuk i ngjajnë asnjë poezie. Pashë Zotin, ai është i vërtetë, kurse ata janë gënjeshtarë."
Atëherë i thashë: "Më prit këtu sa të shkoj e ta shoh vetë." Shkova në Mekë dhe zgjodha një njeri që dukej i dobët prej tyre e i thashë: "Ku është ai që ju e quani 'Sabi'?" Ai tregoi me gisht nga unë dhe bërtiti: "Ky është Sabi!" Atëherë njerëzit e luginës u hodhën mbi mua me gurë e eshtra, derisa rraha përtokë i mbuluar nga gjaku dhe mbeta pa ndjenja. Kur u përmenda, u ngrita si të isha një idhull i kuq. Shkova te burimi i Zemzemit, lava gjakun dhe piva nga uji i tij. O nipi im, qëndrova aty tridhjetë ditë e net, e nuk kisha ushqim tjetër përveç ujit të Zemzemit. U majmja aq shumë saqë mu krijuan palat e barkut dhe nuk ndjeja aspak uri.
Një natë me hënë, ndërsa banorët e Mekës ishin në gjumë dhe askush nuk po bënte tavaf rreth Qabes, pashë dy gra që po u luteshin idhujve Isaf dhe Naile. Teksa po kalonin pranë meje gjatë tavafit, unë i tallja ato. Ato u larguan duke bërtitur: "Sikur të kishte ndonjë nga njerëzit tanë këtu!" Rrugës ato takuan të Dërguarin e Allahut (s.a.v.s.) dhe Ebu Bekrin, që po zbrisnin poshtë. Ai i pyeti: "Çfarë keni?" Ato i thanë: "Është një Sabi aty midis Qabes dhe mbulesave të saj." Ai pyeti: "Çfarë u tha?" Ato u përgjigjën: "Na tha fjalë të rënda."
I Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) erdhi, puthi Gurin e Zi dhe bëri tavaf rreth Qabes bashkë me shokun e tij, pastaj fali namaz. Kur e përfundoi namazin, unë isha i pari që e përshëndeta me përshëndetjen e Islamit. I thashë: "Es-selamu alejke, o i Dërguar i Allahut!" Ai u përgjigj: "Ve alejke ve rahmetullah." Pastaj pyeti: "Kush je ti?" Thashë: "Nga fisi Gifar." Ai uli dorën dhe vuri gishtat në ballin e tij. Mendova se nuk i pëlqeu që i përkisja Gifarëve. Desha t'ia kapja dorën, por shoku i tij, që e njihte më mirë se unë, më ndaloi. Pastaj ai ngriti kokën dhe pyeti: "Prej sa kohësh je këtu?" Thashë: "Jam këtu prej tridhjetë ditësh e netësh." Pyeti: "Kush të ka ushqyer?" Thashë: "Nuk kam pasur ushqim tjetër përveç ujit të Zemzemit. Jam majmur aq sa më janë krijuar palat e barkut dhe nuk ndjej aspak uri." Ai tha: "Vërtet ai është i bekuar, ai është ushqim që të ngop."
Atëherë Ebu Bekri tha: "O i Dërguar i Allahut, më lejo që unë ta ushqej këtë natë." I Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) u nis, ashtu edhe Ebu Bekri, dhe unë shkova me ta. Ebu Bekri hapi një derë dhe filloi të na jepte rrush të thatë nga Taifi. Ky ishte ushqimi i parë që hëngra aty. Mbeta aty aq sa mbeta, pastaj shkova te i Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) e ai më tha: "Më është treguar vendi ku do të shpërngulem, një tokë me palma, që besoj se është Jethribi. A dëshiron t'u përcjellësh mesazhin tim njerëzve të tu? Shpresoj që Allahu t'u sjellë dobi përmes teje dhe të të shpërblejë."
U ktheva te Unejsi dhe ai më pyeti: "Çfarë bëre?" I thashë: "U bëra mysliman dhe dëshmova të vërtetën." Ai tha: "As unë nuk kam mospëlqim ndaj fesë tënde; edhe unë pranoj Islamin dhe dëshmoj të vërtetën." Pastaj shkuam te nëna jonë dhe ajo tha: "As unë nuk kam mospëlqim ndaj fesë suaj; edhe unë pranoj Islamin dhe dëshmoj të vërtetën." I ngarkuam devetë dhe u kthyem te fisi ynë Gifar. Gjysma e tyre pranuan Islamin; imami dhe prijësi i tyre ishte Ima’ ibn Rahada el-Gifari. Gjysma tjetër thanë: "Kur të mbërrijë i Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) në Medinë, do të bëhemi myslimanë." Kur ai mbërriti në Medinë, edhe gjysma tjetër pranoi Islamin. Pastaj erdhi fisi Eslem dhe thanë: "O i Dërguar i Allahut, ne do të pranojmë Islamin ashtu si vëllezërit tanë." Edhe ata u bënë myslimanë. Atëherë i Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) tha: "Gifarin e faltë Allahu, ndërsa Eslemin e paqoftë Allahu."