Na njoftoi Maliku, nga Ebu en-Nadri, skllavi i liruar i Omer b. Abdilah b. Ma’merit, nga Ubejdi – që do të thotë i biri i Hunejnit – nga Ebu Seid el-Hudriu, se i Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) u ul në minber dhe tha: “Vërtet, një robi Allahu i Lartësuar i dha mundësinë të zgjedhë midis asaj që t’i japë nga stolitë e kësaj bote sa të dojë dhe asaj që është tek Ai, e robi zgjodhi atë që është tek Ai.” Me këtë rast, Ebu Bekri (r.a.) qau dhe tha: “Të flijofshim etërit dhe nënat tona!” Ai (Ebu Seidi) tha: Ne u habitëm me reagimin e tij dhe njerëzit thanë: “Shikoni këtë plak; i Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) po njofton për një rob të cilin Allahu i Lartësuar e ka vënë para zgjedhjes, ndërsa ai thotë: ‘Të flijofshim etërit dhe nënat tona!’” Mirëpo, i Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) ishte pikërisht ai që ishte vënë para zgjedhjes, dhe Ebu Bekri (r.a.) ishte ai që e njihte këtë gjë më së miri prej nesh. Pastaj i Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) tha: “Vërtet, njeriu që ka qenë më bujari ndaj meje me shoqërinë dhe pasurinë e tij është Ebu Bekri. Sikur të isha për të marrë një mik të ngushtë (halil), do të kisha marrë Ebu Bekrin si mikun tim më të ngushtë, por mbetet vëllazëria e Islamit. Të mos mbetet në xhami asnjë derë e vogël pa u mbyllur, përveç derës së Ebu Bekrit.”