٧٤٩ - Na ka treguar Bishr ibn Ademi, na ka treguar Zejd ibn el-Hubabi, na ka treguar Musa ibn Ubejde, nga Kajs ibn Abdurrahman ibn Ebi Sa'sa'a, nga Sa'd ibn Ibrahimi, nga babai i tij, i cili ka thënë: nga gjyshi i tij, Abdurrahman ibn Avfi, i cili ka thënë: Pesë ose katër nga shokët e tij nuk ndaheshin asnjëherë nga Pejgamberi (s.a.v.s.), ose nga dera e Pejgamberit (s.a.v.s.). Një ditë ai doli dhe unë e ndoqra pas. Ai hyri në një kopsht prej kopshteve të el-Asvafit dhe u fal, duke e zgjatur shumë sexhden. Thashë me vete: "Allahu ia ka marrë shpirtin të Dërguarit të Tij (s.a.v.s.); nuk do ta shoh më kurrë", kështu që u trishtova dhe qava. Ai e ngriti kokën, më thirri dhe më tha: "Çfarë ke?" ose "Çfarë është kjo që shoh te ti?". Thashë: "O i Dërguar i Allahut! E zgjate sexhden aq shumë, saqë thashë: Allahu e ka marrë të Dërguarin e Tij dhe nuk do ta shoh më kurrë, andaj u trishtova dhe qava". Ai tha: "E bëra këtë sexhde si falënderim për Zotin tim për atë që më dhuroi në lidhje me umetin tim, pasi Ai tha: Kushdo prej tyre që dërgon mbi ty një salavat, do t'i shënohen dhjetë mirësi".