1742 - Na tregoi Muhamed ibn Ma'meri, na tregoi Jakub ibn Muhamedi, na tregoi Abdurrahman ibn Ukbe ibn Abdurrahman ibn Xhabir ibn Abdil-lah, i cili ka thënë: më ka treguar babai im, nga babai i tij, nga Xhabiri, i cili ka thënë: Kur i Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) dhe Ebu Bekri (r.a.) dolën si muhaxhirë dhe hynë në shpellë, në atë shpellë ishte një vrimë. Ebu Bekri (r.a.) e mbylli atë me thembrën e tij deri në mëngjes, nga frika se mos dilte diçka prej saj drejt të Dërguarit të Allahut (s.a.v.s.). Ata qëndruan në shpellë tri net, pastaj u larguan derisa u ndalën te tendat e Um Ma'bedit. Um Ma'bedi i dërgoi fjalë atij duke i thënë: "Unë shoh fytyra të bukura, dhe fisi është më i fortë se unë për t'ju ofruar mikpritje." Kur u ngrysën te ajo, ajo dërgoi djalin e saj të vogël me një thikë dhe një dele. I Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) tha: "Ktheje thikën dhe më sill një farak – që do të thotë: një enë." Ajo i dërgoi fjalë se ajo (delja) nuk kishte as qumësht e as pjellë. Ai tha: "Më sill një farak." Ajo ia solli një farak, ndërsa ai e preku shpinën e saj (deles), e ajo filloi të përtypet dhe i rrodhi qumështi. Ai e moli derisa e mbushi enën dhe piu, si dhe i dha të pijë Ebu Bekrit (r.a.). Pastaj e moli përsëri dhe ia dërgoi atë Um Ma'bedit.