Na tregoi Zuhejr bin Muhamed bin Kumejr, na njoftoi Sadaka bin Sabik, nga Muhamed bin Is'haku, i cili ka thënë: Më ka treguar Nafiu, nga Ibn Omeri, nga Omar bin el-Hatabi, i cili ka thënë: Kur u tubuam për hixhret, unë, Ajash bin Ebi Rabia dhe Hisham bin el-Asi u morëm vesh të takoheshim te vendi i abdestit (el-mejdah) i fisit Beni Gifar, sipër Sarifit. Thamë: "Kushdo prej nesh që nuk arrin atje deri në mëngjes, ai konsiderohet i penguar, prandaj dy shokët e tjerë le të vazhdojnë." Hisham bin el-Asi u pengua dhe nuk erdhi me ne. Kur arritëm në Medine, u vendosëm te fisi Beni Amr bin Avf. Ndërkohë, Ebu Xhehli bin Hishami dhe el-Harith bin Hishami dolën për të kërkuar Ajash bin Ebi Rabian — i cili ishte djali i axhës së tyre dhe vëllai i tyre prej nëne — derisa erdhën tek ne në Medine. Ata i folën atij dhe i thanë: "Në të vërtetë, nëna jote është betuar se nuk do t'i prekë flokët me krehër derisa të të shohë ty." Atij i erdhi keq për të. Unë i thashë: "O Ajash, pasha Allahun, këta njerëz nuk duan gjë tjetër veçse të të largojnë nga feja jote, prandaj ruaju prej tyre! Pasha Allahun, sikur nënën tënde ta shqetësonin morrat, ajo do t'i krehte flokët, dhe sikur t'i rëndonte vapa e Mekës" — mendoj se tha — "ajo do t'i krehte flokët." Ai tha: "Unë kam pasuri atje dhe do ta marr atë." Unë i thashë: "Pasha Allahun, ti e di se unë jam një nga kurejshët me më së shumti pasuri, andaj ty të takon gjysma e pasurisë sime, vetëm mos shko me ta." Por ai refuzoi dhe insistoi të dilte me ta. Kur ai nuk u bind, i thashë: "Nëse patjetër do ta bësh këtë që po bën, atëherë merre këtë devenë time, sepse ajo është një deve e stërvitur mirë, kështu që qëndro në shpinën e saj. Nëse dyshon në ndonjë hile nga ata njerëz, shpëto me të." Ai doli me ta mbi atë deve, derisa arritën në një pjesë të rrugës. Atëherë Ebu Xhehli bin Hishami tha: "Pasha Allahun, kjo deveja ime po më duket shumë e ngadaltë, a nuk më merr me vete mbi këtë devenë tënde?" Ai u përgjigj: "Po." Kështu, ai e uli devenë e tij dhe ata të dy i ulën devetë e tyre që ai të kalonte mbi të. Kur u gjendën të gjithë në tokë, ata u hodhën mbi të dhe e lidhën, pastaj e futën në Mekë dhe e sprovuan derisa ai ra në fitne (u thye). Omeri tha: Ne thonim: "Pasha Allahun, Allahu nuk do të pranojë prej atij që bie në fitne asnjë vepër të obligueshme e as vullnetare, dhe as nuk e pranon pendimin e një populli që e njohu Allahun e pastaj u kthye në kufër për shkak të një sprove që i goditi." Tha: Edhe ata vetë e thonin këtë për veten e tyre. Kur i Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) erdhi në Medine, u shpall për ta, për atë që thonim ne për ta dhe për atë që thonin ata për veten e tyre: {O robërit Mi, të cilët keni tejkaluar me veten tuaj (duke bërë mëkate), mos e humbni shpresën në mëshirën e Allahut! Allahu, me të vërtetë, i fal të gjitha mëkatet} [Ez-Zumer: 53] deri te fjala e Tij: {pa e ndier fare} [Ez-Zumer: 55]. Omeri tha: E shkrova këtë në një fletë dhe ia dërgova Hisham bin el-Asit. Hishami tha: Fillova ta lexoja atë në Dhi Tuva, duke u ngjitur lart derisa e kuptova. Ai tha: Më lindi në shpirt bindja se kjo ishte shpallur për ne, për atë që thonim ne për veten tonë dhe për atë që thuhej për ne. Kështu që u ktheva, hipa mbi devenë time dhe u bashkova me të Dërguarin e Allahut (s.a.v.s.) në Medine.