١٧٦٢ - Na treguan Ibrahim ibn Said el-Xheuheriu dhe el-Hasen ibn Junus Ebu Ali ed-Darir, të cilët kanë thënë: Na tregoi Jezid ibn Haruni, na njoftoi Xherir ibn Hazimi, nga vëllai i tij Jezid ibn Hazimi, nga Ikrime, nga Ibn Abbasi, i cili ka thënë: Kur muslimanët u fushuan në Bedr dhe idhujtarët u afruan, i Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) e shikoi Utbe ibn Rabiahun, i cili po qëndronte mbi një deve të kuqe, dhe tha: «Nëse ka ndonjë mirësi te ndonjëri prej njerëzve, ajo është te pronari i devesë së kuqe; nëse i binden atij, do të udhëzohen drejt.» Ndërsa ai (Utbeja) thoshte: «O populli im, më dëgjoni mua lidhur me këta njerëz, sepse nëse e bëni këtë (i luftoni), kjo gjë nuk do të largohet kurrë nga zemrat tuaja; çdo njeri do të shikojë vrasësin e vëllait të tij apo vrasësin e babait të tij. Prandaj, ma ngarkoni mua frikën dhe kthehuni.» Atëherë Ebu Xhehli tha: «Pasha Allahun, mushkëritë e tij janë fryrë (nga frika) kur pa Muhamedin dhe shokët e tij. Muhamedi dhe shokët e tij nuk janë veçse sa një vakt i një deveje të therur; po t'i takonim (do të mbaronin).» Utbeja u përgjigj: «Do ta mësosh se kush është frikacaku që po e shkatërron popullin e tij. Pasha Allahun, unë po shoh një popull që do t'ju godasë ashpër. A nuk po i shihni kokat e tyre sikur të ishin nepërka dhe fytyrat e tyre sikur të ishin shpata?» Pastaj ai thirri vëllain dhe djalin e tij dhe doli duke ecur mes tyre dhe kërkoi dyluftim.