1778 - Na ka treguar Muhamed bin Ma'mer, na ka treguar Omer bin Junus el-Jemami, na ka treguar babai im, nga Husejn bin Abdilah, nga Ikrimah, i liri i Ibn Abasit, i cili tha: Ebu Rafi' ka thënë: Isha përgjegjës për pasurinë e el-Abasit dhe Islami tashmë kishte hyrë në mesin tonë, njerëzve të shtëpisë; kështu që unë pranova Islamin, si dhe pranoi Islamin Ummu el-Fadl. El-Abasi kishte frikë nga populli i tij dhe nuk dëshironte t'i kundërshtonte ata, andaj e mbante të fshehtë Islamin e tij. Ai ishte njeri me pasuri të madhe dhe të shpërndarë ndër popullin e tij. Ebu Lehebi nuk kishte marrë pjesë [në betejën e Bedrit] dhe kishte dërguar në vend të tij el-Asi bin Hisham bin el-Mugirah; kështu vepronin ata—asnjë burrë nuk mbetej pas pa dërguar një tjetër në vend të tij. Kur erdhi lajmi për fatkeqësinë që i gjeti Kurejshët në Bedr, ndjemë brenda nesh forcë dhe krenari. Unë isha një njeri i dobët fizikisht dhe punoja duke gdhendur kupa në dhomën e Zemzemit. Betohem në Allahun, teksa isha ulur aty duke gdhendur kupat e mia dhe Ummu el-Fadl ishte ulur me mua—e ishim gëzuar nga lajmi që na kishte arritur—erdhi Ebu Lehebi derisa u ul pranë litarit të dhomës, duke mbështetur shpinën e tij pas shpinës sime. Atëherë njerëzit thanë: "Ka arritur Ebu Sufjan bin el-Harith bin Abd el-Mutalib." Njerëzit u mblodhën rreth tij dhe [Ebu Lehebi] i tha: "O nipi im, më trego, se ti e ke lajmin." Ai tha: "Jo, betohem në Allahun, sapo u takuam me ata njerëz, ne ua kthyem krahët; ata na vrisnin si të donin dhe na zinin robër si të donin. Betohem në Allahun, përkundër kësaj, kam parë burra mbi kuaj laramanë mes tokës dhe qiellit, të cilëve asgjë nuk mund t'u bënte ballë." Ebu Rafi' tha: E ngrita litarin e dhomës dhe thashë: "Betohem në Allahun, ata ishin engjëjt!" Ebu Lehebi ngriti dorën e tij dhe më goditi fort në fytyrë. Unë u përlesha me të, por ai më ngriti dhe më përplasi për toke, pastaj u gjunjëzua mbi mua dhe filloi të më rrahë—e unë isha njeri i dobët. Ummu el-Fadl tha: "E pashë që ai e konsideronte të dobët," kështu që ai u ngrit dhe u largua i poshtëruar. Betohem në Allahun, ai nuk jetoi pas kësaj veçse shtatë net, derisa Allahu e goditi me el-adasah (një lloj plage malinje), e cila e mbyti. Bijtë e tij e lanë për dy apo tri net pa e varrosur, derisa trupi i tij filloi të kalbej e të kundërmonte. Kurejshët i frikësoheshin 'adasah-it' ashtu siç i frikësohen njerëzit murtajës, derisa një burrë kurejsh i tha djalit të tij—ose dy djemve të tij: "Mjerë për ju! A nuk ju vjen turp? Babai juaj është kalbur në shtëpinë e tij e ju nuk po e varrosni!" Ata u përgjigjën: "Ne i frikësohemi asaj prej tij." Ai tha: "Shkoni, se unë jam me ju." Ata nuk e lanë (pastruan) atë, përveçse duke i hedhur ujë nga larg pa e prekur fare. Pastaj e bartën dhe e varrosën në pjesën e sipërme të Mekës.