١٧٩٥ - Na ka treguar El-Hasan ibn Jahja, na ka treguar Amru ibn Asim, na ka treguar Salih el-Murri — i cili është Salih ibn Beshir —, nga Sulejman et-Tejmi, nga Ebu Uthmani, nga Ebu Hurejra, se i Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) u ndal pranë Hamza ibn Abdylmuttalibit kur ai ra dëshmor. Ai pa një pamje, nga e cila nuk kishte parë asnjë tjetër më të dhimbshme për zemrën — ose më të dhimbshme për zemrën e tij — se ajo. E shikoi atë, ndërkohë që trupi i tij ishte masakruar, dhe tha: "Mëshira e Allahut qoftë mbi ty; me aq sa unë kam ditur, ti ishe shumë i vëmendshëm ndaj lidhjeve farefisnore dhe veprues i palodhur i punëve të mira. Për Allahun, sikur të mos ishte pikëllimi i atyre që do të mbeten pas teje, do të më gëzonte të të lija (pa varrosur) derisa Allahu të të ringjallte nga barqet e bishave të egra" — ose një fjalë të ngjashme me këtë — "përndryshe, pasha Allahun, për këtë që bënë, unë do të masakroj shtatëdhjetë prej tyre ashtu siç u masakrove ti." Atëherë Xhibrili (a.s.) zbriti te Muhamedi (s.a.v.s.) me këtë sure dhe lexoi: "Nëse ndëshkoni, atëherë ndëshkoni në atë masë me sa jeni ndëshkuar ju..." [En-Nahl: ١٢٦] deri në fund të ajetit. Atëherë i Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) bëri shpagim (për betimin e tij) dhe hoqi dorë nga ajo që synoi.