١٧٩٦ - Na ka treguar Abu al-Abbas bin Abd Allah al-Baghdadi, na ka treguar Ahmad bin Abd Allah bin Yunus, na ka treguar Abu Bakr bin Ayyash, na ka treguar Yazid bin Abi Ziyad, nga Miqsami, e ky nga Ibn Abbasi, i cili ka thënë: Kur u vra Hamzai në ditën e Uhudit, erdhi Safija duke pyetur se çfarë kishte ndodhur. Ajo takoi Aliun dhe Zubajrin dhe u tha: "O Ali, o Zubajr, çfarë u bë me Hamzain?" Ata i lanë përshtypjen se nuk e dinin. Ai tha: Atëherë Pejgamberi (s.a.v.s.) buzëqeshi dhe tha: "Vërtet, unë frikësohem për mendjen e saj", andaj e vuri dorën e tij mbi gjoksin e saj, ndërsa ajo shqiptoi istirxhain (formulën "Të Allahut jemi dhe tek Ai do të kthehemi") dhe qau. Pastaj ai (Pejgamberi) qëndroi mbi të (Hamzain) dhe tha: "Sikur të mos ishte dëshpërimi i grave, do ta kisha lënë atë derisa të ringjallej nga barqet e bishave dhe gushët e shpendëve." Më pas i sollën të vrarët dhe ai filloi të falte namazin mbi ta; vendoseshin shtatë persona bashkë me Hamzain dhe ai merrte shtatë tekbire mbi ta, pastaj ata largoheshin ndërsa Hamzai lihej në vendin e tij, dhe ai merrte sërish shtatë tekbire mbi ta derisa përfundoi me të gjithë. Unë (autori) them: Tregimi i faljes vetëm, pa këtë kontekst, gjendet te Muslimi në parathënien e librit të tij dhe te Ibn Maxhe.