١٧٩٧ - Na ka treguar Muhamed bin Abdurrahim Sahibu es-Sabiri, na ka treguar Sulejman bin Davud el-Hashimi, na ka treguar Abdurrahman bin Ebi ez-Zinad, nga Hisham bin Urve, nga babai i tij, nga Ez-Zubejri, i cili ka thënë: Ditën e Uhudit erdhi një grua duke vrapuar, derisa pothuajse arriti t'i shihte të vrarët. Pejgamberi (s.a.v.s.) nuk pëlqeu që ajo t'i shihte ata, andaj tha: "Gruaja! Gruaja!" Ez-Zubejri tha: Shikova drejt saj dhe pashë që ajo ishte nëna ime, Safija. Dolëm duke vrapuar drejt saj dhe i thashë: "Kthehu!", dhe e arrita atë para se të mbërrinte te të vrarët. Ajo më goditi në gjoks dhe tha: "Largohu prej meje, paç humbur nënën!" Unë i thashë: "I Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) të urdhëron të kthehesh dhe të ndalosh." Atëherë ajo ndaloi dhe nxori dy rroba që i kishte me vete, e tha: "Këto janë dy rroba që i kam sjellë për vëllain tim, Hamzain, pasi më ka arritur lajmi për vrasjen e tij; prandaj qefinosni atë me to." Ai tha: Shkuam te Hamzai që ta qefinosnim me to, por pranë tij ishte një burrë nga ensarët, ndaj të cilit ishte vepruar po aq mizorisht sa ndaj Hamzait. I Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) e pa të papërshtatshme që Hamzai të qefinosej me dy rroba, ndërsa ensariu të mos kishte asnjë qefin. Ne thamë: "Një rrobë për Hamzain dhe një rrobë për ensariun." I matëm ato dhe pashë që njëra ishte më e madhe se tjetra, kështu që hodhëm short mes tyre dhe e qefinosëm secilin prej tyre me rrobën që i ra me short.