١٨٤١ - Na ka treguar Omer bin el-Hatabi, na ka treguar Asbag bin el-Ferexh, na ka treguar Abdullah bin Vehb, nga Amër bin el-Harith, nga Said bin Ebi Hilal, nga Utbe bin Ebi Utbe, nga Nafi' bin Xhubejr, nga Ibn Abasi, i cili ka thënë: I është thënë Omer bin el-Hatabit: "Na trego për çështjen e Vështirësisë (Ekspedita e Tebukut)." Omeri tha: "U nisëm me të Dërguarin e Allahut (s.a.v.s.) drejt Tebukut në një vapë të madhe. Ndaluam në një vend ku na goditi një etje aq e fortë, saqë menduam se do të na këputeshin qafat. Madje, kur ndonjëri prej nesh shkonte për të kërkuar një vend për të kryer nevojën, nuk kthehej derisa mendonte se qafa do t'i këputej. Aq sa burri therrte devenë e tij, ia shtrydhte mbetjet e stomakut dhe i pinte ato, dhe i vendoste mbi barkun e tij. Atëherë Ebu Bekër es-Siddiku tha: 'O i Dërguari i Allahut, vërtet Allahu të ka mësuar me mirësi në këtë botë, andaj lute Atë.' Pejgamberi (s.a.v.s.) tha: 'A dëshiron këtë, o Ebu Bekër?' Ai u përgjigj: 'Po.' Atëherë i Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) i ngriti duart e tij dhe nuk i uli ato derisa qielli u përgjigj; u vrenjt e pastaj u derdh shi, saqë ata mbushën çdo gjë që kishin me vete. Pastaj shkuam të shikonim dhe pamë se shiu nuk e kishte kaluar fushimin e ushtrisë."