١٨٤٢ - Na tregoi Shuajb bin Ajjub es-Sajrafi, na tregoi Muhamed bin Imran, na tregoi nipi i ez-Zuhriut, nga ez-Zuhriu, (h) dhe na tregoi Abdalmelik bin Hevdhe bin Halife, na tregoi Jakub bin Ibrahim, më tregoi nipi i ez-Zuhriut, nga xhaxhai i tij, nga Ibn Ukejme, se nipi i Ebu Ruhmit i tregoi atij nga xhaxhai i tij Ebu Ruhmi, i cili ka thënë: Ishim në një udhëtim dhe pranë meje ishte një burrë, të cilin po e shtyja (nga ngushtica e rrugës) gjatë natës dhe nuk po e njihja, kur pashë se ai ishte i Dërguari i Allahut (s.a.v.s.). Ai pyeti: "Kush është ky?" Thashë: "Ebu Ruhmi." Ai tha: "Çfarë u bë me atë grupin e burrave trupgjatë, flokëdredhur e lëkurëerrët nga fisi Benu Gifar? A ka ndonjë prej tyre me ne në këtë udhëtim?" Thashë: "Jo." Ai pyeti: "Po çfarë u bë me atë grupin e burrave lëkurëerrët, trupshkurtër e hundështypur nga fisi Eslem? A ka ndonjë prej tyre me ne në këtë udhëtim?" Thashë: "Jo." Ai pyeti: "Po çfarë u bë me atë grupin e burrave lëkurëkuq e mjekërrhollë? A ka ndonjë prej tyre me ne në këtë udhëtim?" Thashë: "Jo." Ai tha: "Nuk ka asnjë që mbetja e tyre prapa të më vijë më rëndë sesa Kurejshët, Ensarët, Eslemët dhe Gifarët. E çfarë e pengon ndonjërin prej tyre, kur mbetet prapa, që të ofrojë shpinën e njërës prej deveve të tij (për kalërim), në mënyrë që të ketë shpërblim të njëjtë me atë që ka dalë (në rrugën e Allahut)?"