١٩٨١ - Na ka treguar Muhamed bin Ali el-Ahvazi, na ka treguar Amër bin Halidi, na ka treguar Ibn Lehia, nga Ukajli, se ai e ka dëgjuar Ibn Shihabin duke informuar nga Enes bin Maliku (h). Dhe na e ka treguar Zuhejr bin Muhamedi, na ka treguar Abdurrezaku, na ka njoftuar Ma’meri, nga ez-Zuhriu, nga Enesi – ndërsa formulimi është formulimi i Ukajlit, nga ez-Zuhriu, nga Enesi – se i Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) u tha një ditë shokëve të tij: "Nga këtu do të hyjë një burrë prej banorëve të Xhenetit." Ma’meri thotë në hadithin e tij: "Mjekra e tij pikonte nga abdesti që kishte marrë, duke i mbajtur sandalet e tij varur." Atëherë hyri Sadi. Ai (Pejgamberi) e tha këtë dy herë, dhe në secilën herë vinte Sadi. Kur e dëgjoi këtë Abdullah bin Amri, u largua me të një natë dhe i tha: "O axhë, vërtet kishte ndodhur një fjalosje mes meje dhe Amrit, ndaj dëshirova të buja te ti." Ai tha: "Po, o nipi im." Abdullahu e kaloi natën te ai, ndërsa Sadi fjeti; mirëpo, sa herë që ai zgjohej gjatë natës, e përmendte Allahun. Kur u gdhi, u ngrit, mori abdest dhe fali dy rekate, pastaj doli për në namaz. Këtë e bëri për tri net, pa shtuar asgjë mbi këtë. Kur u gdhi dita e tretë, Abdullahu i tha: "Pasha Allahun, vërtet mes meje dhe Amrit nuk ka pasur asgjë përveç të mirës, por e kam dëgjuar të Dërguarin e Allahut (s.a.v.s.) duke thënë për ty: 'Do të hyjë një burrë prej banorëve të Xhenetit', prandaj dëshirova të dija se cila është vepra jote." Sadi i tha: "Nuk është asgjë tjetër përveç asaj që pe, o nipi im, përveç faktit që unë nuk bie të fle duke mbajtur mëri ndaj asnjë muslimani," ose një fjalë të ngjashme me këtë.