2204 - Na tregoi Abde b. Abdilah, na tregoi Ebu Nuajmi, na tregoi Muhamed b. Sheriku, nga Amr b. Dinari, nga Ikrimeja, nga Ibn Abasi, i cili ka thënë: Kishte disa njerëz nga banorët e Mekës që kishin pranuar Islamin, por e mbanin të fshehur besimin e tyre. Kur idhujtarët u nisën për në Bedr, i nxorrën ata me forcë, kështu që disa prej tyre u vranë ditën e Bedrit së bashku me idhujtarët. Myslimanët thanë: "Këta shokët tanë ishin myslimanë, i kanë nxjerrë me forcë", andaj kërkuan falje për ta. Atëherë zbriti ky ajet: "Vërtet, atyre që engjëjt ua marrin shpirtrat duke qenë se kanë bërë padrejtësi ndaj vetvetes" [En-Nisa: 97], e deri në fund të ajetit. Myslimanët u shkruan atyre që kishin mbetur në Mekë rreth këtij ajeti. Ata u nisën për t'u shpërngulur, por kur arritën në një pjesë të rrugës, idhujtarët ranë në gjurmët e tyre dhe zbuluan nisjen e tyre, i arritën dhe i kthyen mbrapsht, kështu që ata u kthyen me ta. Atëherë zbriti ky ajet: "Ka disa njerëz që thonë: 'Ne besojmë Allahun', por kur torturohen për shkak të Allahut, sprovën e njerëzve e konsiderojnë si dënimin e Allahut" [El-AnkebUT: 10]. Myslimanët u shkruan atyre për këtë, dhe ata u hidhëruan. Pastaj zbriti ky ajet: "Më pas, vërtet Zoti yt, për ata që u shpërngulën pasi u sprovuan, e pastaj luftuan dhe duruan – vërtet Zoti yt, pas kësaj, është Falës i Madh dhe Mëshirëplotë" [En-Nahl: 110]. Atëherë u shkruan atyre për këtë. Thashë: Një pjesë të kësaj e ka shënuar Buhariu.