٢٣٧٤ - حَدَّثَنَا إِبْرَاهِيمُ بْنُ إِسْمَاعِيلَ بْنِ يَحْيَى بْنِ سَلَمَةَ بْنِ كُهَيْلٍ، حَدَّثَنِي أَبِي، عَنْ عَمِّهِ مُحَمَّدِ بْنِ سَلَمَةَ بْنِ كُهَيْلٍ، عَنْ سَلَمَةَ بْنِ كُهَيْلٍ، عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ شَدَّادِ بْنِ الْهَادِ، عَنْ دِحْيَةَ الْكَلْبِيِّ، أَنَّهُ قَالَ: بَعَثَنِي رَسُولُ اللَّهِ ﷺ بِكِتَابٍ إِلَى قَيْصَرَ، فَقَدِمْتُ عَلَيْهِ، فَأَعْطَيْتُهُ الْكِتَابَ وَعِنْدَهُ ابْنُ أَخٍ لَهُ أَحْمَرُ أَزْرَقُ سَبْطُ الرَّأْسِ، فَلَمَّا قَرَأَ الْكِتَابَ، كَانَ فِيهِ: «مِنْ مُحَمَّدٍ رَسُولِ اللَّهِ إِلَى هِرَقْلَ صَاحِبِ الرُّومِ» قَالَ: فَنَخَرَ ابْنُ أَخِيهِ نَخْرَةً وَقَالَ: لا تَقْرَأْ هَذَا الْيَوْمَ.
فَقَالَ لَهُ قَيْصَرُ: لِمَ؟ قَالَ: إِنَّهُ بَدَأَ بِنَفْسِهِ، وَكَتَبَ: صَاحِبِ الرُّومِ، وَلَمْ يَكْتُبْ: مَلِكِ الرُّومِ، فَقَالَ قَيْصَرُ: لِتَقْرَأَنَّهُ، فَلَمَّا قَرَأَ الْكِتَابَ وَخَرَجُوا مِنْ عِنْدِهِ، أَدْخَلَنِي عَلَيْهِ وَأَرْسَلَ إِلَى الأُسْقُفِّ: وَهُوَ صَاحِبُ أَمْرِهِمْ - فَأَخْبَرَهُ خَبَرَهُ، وَأَقْرَأَهُ الْكِتَابَ، فَقَالَ لَهُ الأُسْقُفُّ: هَذَا الَّذِي كُنَّا نَنْتَظِرُ وَبَشَّرَنَا بِهِ عِيسَى، قَالَ لَهُ قَيْصَرُ: فَكَيْفَ تَأْمُرُنِي؟ قَالَ لَهُ الأُسْقُفُّ! أَمَّا أَنَا فَمُصَدِّقُهُ وَمُتَبَّعُهُ، فَقَالَ لَهُ قَيْصَرُ: أَمَّا أَنَا فَإِنْ فَعَلْتُ ذَهَبَ مُلْكِي، ثُمَّ خَرَجْنَا مِنْ عِنْدِهِ، فَأَرْسَلَ قَيْصَرُ إِلَى أَبِي سُفْيَانَ، وَهُوَ يَوْمَئِذٍ عِنْدَهُ، فَقَالَ: حَدَّثَنِي عَنْ هَذَا الَّذِي خَرَجَ بِأَرْضِكُمْ مَا هُوَ؟ قَالَ: شَابٌّ، قَالَ: فَكَيْفَ حَسَبُهُ فِيكُمْ؟ قَالَ: هُوَ فِي حَسَبٍ مِنَّا، لا يَفْضُلُ عَلَيْهِ أَحَدٌ، قَالَ: هَذِهِ آيَةُ النُّبُوَّةِ، قَالَ: فَكَيْفَ صِدْقُهُ؟ قَالَ: مَا كَذَبَ قَطُّ، قَالَ: هَذِهِ آيَةُ النُّبُوَّةِ، قَالَ: أَرَأَيْتَ مَنْ خَرَجَ مِنْ أَصْحَابِهِ إِلَيْكُمْ، هَلْ يَرْجِعُونَ إِلَيْهِ؟ قَالَ: نَعَمْ، قَالَ: هَذِهِ آيَةُ النُّبُوَّةِ، قَالَ: هَلْ يُنْكَبُ أَحْيَانًا إِذَا قَاتَلَ هُوَ وَأَصْحَابُهُ؟ قَالَ: قَدْ قَاتَلَهُ قَوْمٌ فَهَزَمَهُمْ وَهَزَمُوهُ، قَالَ: هَذِهِ آيَةُ النُّبُوَّةِ،
قَالَ: ثُمَّ دَعَا فَقَالَ: أَبْلِغْ صَاحِبَكَ أَنِّي أَعْلَمُ إِنَّهُ نَبِيٌّ، وَلَكِنْ لا أَتْرُكُ مُلْكِي، قَالَ: وَأَمَّا الأُسْقُفُّ فَإِنَّهُمْ كَانُوا يَجْتَمِعُونَ إِلَيْهِ فِي كُلِّ أَحَدٍ، فَيَخْرُجُ إِلَيْهِمْ فَيُحَدِّثُهُمْ وَيُذَكِّرُهُمْ، فَلَمَّا كَانَ يَوْمُ الأَحَدِ لَمْ يَخْرُجْ إِلَيْهِمْ وَقَعَدَ إِلَى يَوْمِ الأَحَدِ الآخَرِ، فَكُنْتُ أَدْخُلُ إِلَيْهِ فَيُكَلِّمُنِي وَيَسْأَلُنِي، فَلَمَّا جَاءَ الأَحَدُ الآخَرُ انْتَظَرُوهُ لِيَخْرُجَ إِلَيْهِمْ، فَلَمْ يَخْرُجْ إِلَيْهِمْ وَاعْتَلَّ عَلَيْهِمْ بِالْمَرَضِ، فَفَعَلَ ذَلِكَ مِرَارًا، وَبَعَثُوا إِلَيْهِ: لَتَخْرُجَنَّ إِلَيْنَا أَوْ لَنَدْخُلَنَّ عَلَيْكَ فَنَقْتُلُكَ، فَإِنَّا قَدْ أَنْكَرْنَاكَ مُنْذُ قَدِمَ هَذَا الْعَرَبِيُّ، فَقَالَ الأُسْقُفُّ: خُذْ هَذَا الْكِتَابَ، وَاذْهَبْ إِلَى صَاحِبِكَ وَاقْرَأْ عَلَيْهِ¬ السَّلامَ، وَأَخْبِرْهُ أَنِّي أَشْهَدُ أَنْ لا إِلَهَ إِلا اللَّهُ، وَأَنَّ مُحَمَّدًا رَسُولُ اللَّهِ، وَأَنِّي قَدْ آمَنْتُ بِهِ، وَصَدَّقْتُهُ، وَاتَّبَعْتُهُ، وَإِنَّهُمْ قَدْ أَنْكَرُوا عَلَيَّ ذَلِكَ، فَبَلِّغْهُ مَا تَرَى، ثُمَّ خَرَجَ إِلَيْهِمْ فَقَتَلُوهُ، ثُمَّ رَجَعَ دِحْيَةُ إِلَى النَّبِيِّ ﷺ وَعِنْدَهُ رُسُلُ عُمَّالِ كِسْرَى عَلَى صَنْعَاءَ، بَعَثَهُمْ إِلَيْهِ، وَكَتَبَ إِلَى صَاحِبِ صَنْعَاءَ يَتَوَعَّدُهُ يَقُولُ: لِتَكْفِيَنِي رَجُلًا خَرَجَ بِأَرْضِكَ يَدْعُونِي إِلَى دِينِهِ، أَوْ أُؤَدِّي الْجِزْيَةَ أَوْ لأَقْتُلُكَ، أَوْ لأَفْعَلَنَّ بِكَ، فَبَعَثَ صَاحِبُ صَنْعَاءَ إِلَى رَسُولِ اللَّهِ ﷺ خَمْسَةَ عَشَرَ رَجُلًا، فَوَجَدَهُمْ دِحْيَةُ عِنْدَ رَسُولِ اللَّهِ ﷺ، فَلَمَّا قَرَأَ كِتَابَ صَاحِبِهِمْ نَزَّلَهُمْ خَمْسَ عَشْرَةَ لَيْلَةً، فَلَمَّا مَضَتْ خَمْسَ عَشْرَةَ لَيْلَةً تَعَرَّضُوا لَهُ، فَلَمَّا رَآهُمْ دَعَاهُمْ، فَقَالَ: اذْهَبُوا إِلَى صَاحِبِكُمْ فَقُولُوا لَهُ: «إِنَّ رَبِّي قَتَلَ رَبَّهُ اللَّيْلَةَ» فَانْطَلَقُوا، فَأَخْبَرُوُه بِالَّذِي صَنَعَ، فَقَالَ: أَحْصُوا هَذِهِ اللَّيْلَةُ، قَالَ: أَخْبِرُونِي كَيْفَ رَأَيْتُمُوهُ، قَالُوا: مَا رَأَيْنَا مَلِكًا أَهْيَأَ مِنْهُ يَمْشِي فِيهِمْ لا يَخَافُ شَيْئًا، مُبْتذلا لا يُحْرَسُ، وَلا يَرْفَعُونَ أَصْوَاتَهُمْ عِنْدَهُ، قَالَ دِحْيَةُ: ثُمَّ جَاءَ الْخَبَرُ أَنَّ كِسْرَى قُتِلَ تِلْكَ اللَّيْلَةَ.
#2374
2374 - Ibrahim ibn Isma'il ibn Yahya ibn Salama ibn Kuhayl narrated to us, my father narrated to me, from his uncle Muhammad ibn Salama ibn Kuhayl, from Salama ibn Kuhayl, from 'Abdullah ibn Shaddad ibn al-Had, from Dihyah al-Kalbi, that he said: The Messenger of Allah (pbuh) sent me with a letter to Caesar. I arrived before him and gave him the letter. With him was a nephew of his who was ruddy-complexioned, blue-eyed, and had straight hair. When he read the letter, it contained: "From Muhammad, the Messenger of Allah, to Heraclius, the Master of Rome." He said: His nephew snorted and said: "Do not read this today." Caesar asked him: "Why?" He replied: "He started with himself, and he wrote 'Master of Rome' and did not write 'King of Rome'." Caesar said: "You shall certainly read it." When he read the letter and they exited from his presence, he brought me in to see him and sent for the Bishop—who was the leader of their affairs—and informed him of the news and had him read the letter. The Bishop said to him: "This is the one we have been waiting for, and whom Jesus gave us glad tidings of." Caesar asked him: "What do you command me?" The Bishop said to him: "As for me, I believe him and follow him." Caesar said to him: "As for me, if I were to do that, my kingdom would vanish." Then we exited from his presence. Caesar then sent for Abu Sufyan, who was with him on that day, and said: "Tell me about this man who has emerged in your land; what is he?" He said: "A young man." He asked: "How is his lineage among you?" He replied: "He is of noble lineage among us; no one excels him in lineage." He said: "This is a sign of Prophethood." He asked: "How is his truthfulness?" He replied: "He has never lied." He said: "This is a sign of Prophethood." He asked: "Have you seen those of his companions who come to you, do they return to him?" He replied: "Yes." He said: "This is a sign of Prophethood." He asked: "Is he ever afflicted with setbacks when he and his companions fight?" He replied: "A people have fought him; he defeated them and they defeated him." He said: "This is a sign of Prophethood." He said: Then he called [for a messenger] and said: "Convey to your companion that I know he is a Prophet, but I will not abandon my kingdom." He said: As for the Bishop, they used to gather around him every Sunday, and he would come out to them, speak to them, and remind them. When it was Sunday, he did not come out to them and remained inside until the following Sunday. I used to enter upon him, and he would speak to me and ask me questions. When the next Sunday came, they waited for him to come out to them, but he did not come out and excused himself to them due to illness. He did this several times. They sent to him: "Either you come out to us, or we shall enter upon you and kill you, for we have disapproved of your conduct since this Arab arrived." The Bishop said: "Take this letter, go to your companion, convey the greetings of peace (Salam) to him, and inform him that I testify that there is no god but Allah and that Muhammad is the Messenger of Allah, and that I have believed in him, affirmed his truth, and followed him, and that they have disapproved of this from me; so convey to him what you see." Then he went out to them and they killed him. Then Dihyah returned to the Prophet (pbuh) while the messengers of Chosroes' deputies over Sana'a were with him, having been sent to him. He [Chosroes] had written to the governor of Sana'a threatening him, saying: "Either deal with this man who has emerged in your land calling me to his religion, or I shall pay tribute (Jizya), or I shall kill you, or I shall do such-and-such to you." So the governor of Sana'a sent fifteen men to the Messenger of Allah (pbuh). Dihyah found them with the Messenger of Allah (pbuh). When he read their master's letter, he hosted them for fifteen nights. When fifteen nights had passed, they presented themselves to him. When he saw them, he called them and said: "Go to your master and tell him: 'My Lord has killed his lord tonight'." They departed and informed him of what he had done. He said: "Record this night." He then asked: "Tell me how you saw him." They said: "We have never seen a ruler more composed than him; he walks among them fearing nothing, humble and without guards, and they do not raise their voices in his presence." Dihyah said: Then the news arrived that Chosroes had been killed that very night.
⚠️
Përkthimi i këtij hadithi nuk është kontrolluar ende.
٢٣٧٤ - Na tregoi Ibrahim ibn Isma'il ibn Jahja ibn Seleme ibn Kuhejl, më tregoi babai im, nga xhaxhai i tij Muhamed ibn Seleme ibn Kuhejl, nga Seleme ibn Kuhejl, nga Abdullah ibn Shedad ibn el-Had, nga Dihje el-Kelbi, i cili ka thënë: I Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) më dërgoi me një letër te Cezari. Shkova tek ai dhe ia dhashë letrën. Pranë tij ishte një nipi i tij me lëkurë të kuqërremtë, syblu dhe flokë të drejtë. Kur ai e lexoi letrën, në të shkruante: «Nga Muhamedi, i Dërguari i Allahut, drejtuar Herakliut, prijësit të Romës.» Ai tha: Atëherë nipi i tij turfulloi dhe tha: Mos e lexo këtë sot. Cezari e pyeti: Përse? Ai u përgjigj: Sepse ai e filloi me veten e tij dhe shkroi: «Prijësi i Romës», e nuk shkroi: «Mbreti i Romës». Cezari tha: Do ta lexosh patjetër. Kur ai e lexoi letrën dhe njerëzit dolën prej tij, ai më futi brenda tek ai dhe dërgoi njeri te peshkopi — i cili ishte përgjegjësi i çështjeve të tyre — e njoftoi atë për lajmin dhe ia lexoi letrën. Peshkopi i tha: Ky është ai që kemi pritur dhe për të cilin na ka përgëzuar Isai. Cezari e pyeti: Atëherë, si më urdhëron? Peshkopi i tha: Sa më përket mua, unë i besoj atij dhe e ndjek atë. Cezari i tha: Sa më përket mua, nëse e bëj këtë, më ikën mbretëria ime. Pastaj dolëm prej tij. Më pas Cezari dërgoi njeri te Ebu Sufjani, i cili atë ditë ishte tek ai, dhe i tha: Më trego për këtë njeri që ka dalë në tokën tuaj, kush është ai? Ai tha: Një i ri. Ai pyeti: Si është prejardhja e tij mes jush? Ai u përgjigj: Ai është me prejardhje fisnike mes nesh, askush nuk ia kalon atij në fisnikëri. Ai tha: Kjo është shenjë e profecisë. Ai pyeti: Si është vërtetësia e tij? Ai u përgjigj: Nuk ka gënjyer kurrë. Ai tha: Kjo është shenjë e profecisë. Ai pyeti: A i keni parë ata shokë të tij që vijnë te ju, a kthehen sërish tek ai? Ai u përgjigj: Po. Ai tha: Kjo është shenjë e profecisë. Ai pyeti: A pëson ai ndonjëherë humbje kur lufton ai dhe shokët e tij? Ai u përgjigj: Një popull e ka luftuar atë; ai i mposhti ata dhe ata e mposhtën atë. Ai tha: Kjo është shenjë e profecisë. Tha: Pastaj thirri dhe tha: Njofto shokun tënd se unë e di që ai është Pejgamber, por nuk e lë mbretërinë time. Tha: Sa i përket peshkopit, njerëzit mblidheshin tek ai çdo të diel, dhe ai dilte para tyre, u fliste dhe i këshillonte. Kur erdhi e diela, ai nuk doli tek ata dhe qëndroi mbyllur deri të dielën tjetër. Unë hyja tek ai, ai më fliste dhe më pyeste. Kur erdhi e diela tjetër, ata pritën që ai të dilte tek ata, por ai nuk doli dhe u arsyetua me sëmundje. Këtë e bëri disa herë, derisa i dërguan fjalë: Ose do të dalësh tek ne, ose do të futemi e do të të vrasim, sepse ne nuk e pëlqejmë sjelljen tënde që kur erdhi ky Arabi. Peshkopi tha: Merre këtë letër, shko te shoku yt, përcillja selamin dhe njoftoje se unë dëshmoj se nuk ka zot tjetër përveç Allahut dhe se Muhamedi është i Dërguari i Allahut, dhe se unë i kam besuar atij, e kam vërtetuar dhe e kam ndjekur atë, dhe se ata ma mohuan këtë; andaj njoftoje për atë që po sheh. Pastaj doli tek ata dhe ata e vranë. Më pas Dihja u kthye te Pejgamberi (s.a.v.s.), ndërsa tek ai ishin të dërguarit e mëkëmbësve të Kisrës në San'a, të cilët i kishin dërguar tek ai. Ai (Kisra) i kishte shkruar prijësit të San'as duke e kërcënuar e duke thënë: Ose do të më mjaftosh duke u marrë me këtë njeri që ka dalë në tokën tënde e më fton në fenë e tij, ose do të japësh xhizjen, ose do të të vras, ose do të bëj këtë e atë me ty. Kështu, prijësi i San'as dërgoi pesëmbëdhjetë burra te i Dërguari i Allahut (s.a.v.s.). Dihja i gjeti ata te i Dërguari i Allahut (s.a.v.s.). Kur ai lexoi letrën e zotërisë së tyre, i priti si mysafirë për pesëmbëdhjetë net. Pasi kaluan pesëmbëdhjetë net, ata iu paraqitën atij. Kur i pa, i thirri dhe u tha: «Shkoni te zotëria juaj dhe i thoni atij: "Zoti im e ka vrarë zotin e tij (mbretin e tij) sonte".» Ata u nisën dhe e njoftuan atë për atë që kishte bërë. Ai tha: Shënoni këtë natë. Pastaj tha: Më tregoni si e patë atë? Ata thanë: Nuk kemi parë mbret më të thjeshtë se ai; ecën mes tyre pa u frikësuar nga asgjë, i thjeshtë dhe pa roje, dhe ata nuk i ngrenë zërat e tyre në prani të tij. Dihja tha: Pastaj erdhi lajmi se Kisra ishte vrarë pikërisht atë natë.
Database ID: 77650
Views: 14
قُلْتُ: لَهُ حَدِيثَانِ آخَرَانِ.