⚠️
Përkthimi i këtij hadithi nuk është kontrolluar ende.
2454 - Na ka treguar Muhamed ibn Muauije el-Bagdadi ibn Malixh el-Anmati - i besueshëm - na ka treguar Helef ibn Halife, nga Hafsi, nga Enesi, i cili ka thënë: Kishte një deve që u përkiste disa njerëzve prej ensarëve, me të cilën ata nxirrnin ujë, dhe ajo u ishte bërë e pabindur e nuk ua ofronte më shpinën e saj (për ta kalëruar). Ensarët erdhën te Pejgamberi (s.a.v.s.) dhe i thanë: “O i Dërguari i Allahut! Ne kishim një deve me të cilën nxirrnim ujë, por ajo na është bërë e pabindur dhe nuk na e ofron më shpinën e saj.” Atëherë i Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) u tha shokëve të tij: “Ngrihuni!” Ata u ngritën bashkë me të. Ai shkoi te kopshti, ndërsa deveja ishte në një cep. Kur ai filloi të ecte drejt saj, (dikush) tha: “O i Dërguari i Allahut! Ajo është bërë si qen i tërbuar dhe ne kemi frikë për ty prej saj,” ose: “kemi frikë nga sulmi i saj mbi ty.” Ai tha: “Nuk ka asnjë rrezik për mua prej saj.” Kur deveja e pa atë, ajo erdhi duke ecur derisa ra në sexhde para tij. Shokët e tij thanë: “O i Dërguari i Allahut! Kjo është një kafshë që nuk ka arsye, ndërsa ne jemi qenie me arsye; ne kemi më shumë të drejtë të biem në sexhde para teje.” Atëherë i Dërguari i Allahut tha...