Jusuf ibn Musa el-Kattan el-Wasiti na ka treguar, na ka treguar Uthman ibn Mahled, na ka treguar Selam Ebu el-Munthir, nga Ali ibn Zejd, nga Said ibn el-Musejjib, i cili ka thënë: Uthmani e ngriti zërin ndaj Abdurrahman ibn Avfit, e ai i tha: "Për çfarë arsyeje e ngre zërin, kur unë kam marrë pjesë në Bedër e ti nuk more pjesë, unë i dhashë besën të Dërguarit të Allahut (s.a.v.s.) e ti nuk i dhe, dhe ti u largove ditën e Uhudit ndërsa unë nuk u largova?" Uthmani u përgjigj: "Sa i përket thënies sate se ti more pjesë në Bedër e unë jo, i Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) më la pas që të kujdesesha për vajzën e tij, më caktoi një pjesë [prej plaçkës së luftës] dhe më dha shpërblimin tim. Sa i përket thënies sate se ti i dhe besën të Dërguarit të Allahut (s.a.v.s.) e unë nuk i dhashë, i Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) më kishte dërguar tek disa njerëz prej idhujtarëve, gjë të cilën ti e di mirë. Kur unë u ndalova [atje], ai goditi me dorën e tij të djathtë mbi të majtën dhe tha: 'Kjo është për Uthman ibn Affanin'. Kështu, dora e majtë e të Dërguarit të Allahut (s.a.v.s.) është më e mirë se dora ime e djathtë. Ndërsa sa i përket thënies sate se unë u largova ditën e Uhudit e ti nuk u largove, Allahu i Madhëruar ka thënë: 'Vërtet, ata që u kthyen prapa prej jush ditën kur u ndeshën dy ushtritë, Shejtani i bëri të rrëshqasin për shkak të disa veprave që kishin bërë, por Allahu tashmë ua ka falur atyre' [Al Imran: 155]. Atëherë, përse më qorton për një mëkat që Allahu tashmë e ka falur?"