Na tregoi Muhamed ibn el-Muthena dhe Muhamed ibn Ma’mar — ndërsa teksti është i Muhamed ibn Ma’marit — që të dy kanë thënë: Na tregoi Amr ibn Halife el-Bekraviu: Na tregoi Muhamed ibn Umeri, nga Ebu Seleme, nga Ebu Hurejra, i cili ka thënë: I Dërguari i Allahut (s.a.v.s.), kur synonte të udhëtonte, hidhte short mes grave të tij. Shorti i ra Aishes në ekspeditën e Beni el-Mustalikës. Kur ishte mesi i natës, Aisha doli për nevojat e saj, asaj iu këput gjerdani dhe ajo shkoi ta kërkonte atë. Mistahu ishte një jetim nën kujdesin e Ebu Bekrit dhe pjesë e familjes së tij. Kur Aisha u kthye, nuk e pa ushtrinë. Tha: Safuan ibn el-Muattal es-Sulemiu qëndronte pas njerëzve (për të mbledhur gjërat e harruara), kështu që ai gjente tasin, çantën dhe kacekun e ujit — mendoj se tha (transmetuesi) — dhe i mbartte ato. Tha: Ai vështroi dhe pa Aishen, kështu që e mbuloi — mendoj se tha — fytyrën e tij prej saj, pastaj e afroi devenë e tij tek ajo. Tha: Ai arriti te ushtria, ndërsa ata thanë fjalë (shpifje) — ose thanë diçka për të — tha: pastaj ai e përmendi hadithin deri në fund. Tha: I Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) vinte, qëndronte te dera dhe thoshte: «Si është ajo?» derisa erdhi një ditë e tha: «Përgëzohu, o Aishe! Allahu e ka shpallur pafajësinë tënde.» Ajo tha: «Me falënderimin e Allahut, e jo me falënderimin tënd.» Tha: Dhe për këtë u shpallën dhjetë ajete: {Vërtet, ata që sollën shpifjen janë një grup prej jush} [En-Nur: 11]. Tha: Atëherë i Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) zbatoi dënimin e paraparë (hadin) ndaj Mistahut, Hamnes dhe Hasanit.