٢٦٦٦ - حَدَّثَنَا عُمَرُ بْنُ الْخَطَّابِ السِّجِسْتَانِيُّ، ثنا سَعِيدُ بْنُ أَبِي مَرْيَمَ، أبنا يَحْيَى بْنُ أَيُّوبَ، ثنا يَزِيدُ بْنُ الْهَادِ، حَدَّثَنِي عُمَرُ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عُرْوَةَ، عَنْ عُرْوَةَ بْنِ الزُّبَيْرِ، عَنْ عَائِشَةَ: أَنَّ النَّبِيَّ ﷺ لَمَّا قَدِمَ الْمَدِينَةَ، خَرَجَتْ زَيْنَبُ ابْنَتُهُ، مِنْ مَكَّةَ، مَعَ كِنَانَةَ، أَوِ ابْنِ كِنَانَةَ، فَخَرَجُوا فِي إِثْرِهَا، فَأَدْرَكَهَا هَبَّارُ بْنُ الأَسْوَدِ، فَلَمْ يَزَلْ يَطْعَنُ بَعِيرَهَا بِرُمْحِهِ، حَتَّى صَرَعَهَا، وَأَلْقَتْ مَا فِي بَطْنِهَا، وَأُهْرِيقَتْ دَمًا، وَحُمِلَتْ فَاشْتَجَرَ فِيهَا بَنُو هَاشِمٍ وَبَنُو أُمَيَّةَ، فَقَالَتْ بَنُو أُمَيَّةَ نَحْنُ أَحَقُّ بِهَا، وَكَانَتْ تَحْتَ ابْنِ عَمِّهِمْ أَبِي الْعَاصِ، فَكَانَتْ عِنْدَ هِنْدِ بِنْتِ عُتْبَةَ بْنِ رَبِيعَةَ، فَكَانَتْ تَقُولُ لَهَا هِنْدٌ: هَذَا فِي سَبِبِ أَبِيكِ، فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ ﷺ لِزَيْدِ بْنِ حَارِثَةَ: «أَلا تَنْطَلِقُ فَتَجِيءُ بِزَيْنَبَ؟» قَالَ: بَلَى، يَا رَسُولَ اللَّهِ! قَالَ: «فَخُذْ خَاتَمِي فَأَعْطِهَا إِيَّاهُ» فَانْطَلَقَ زَيْدٌ، فَلَمْ يَزَلْ يَتَلَطَّفُ فَلَقِيَ رَاعِيًا، فَقَالَ: لِمَنْ تَرْعَى؟ قَالَ: لأَبِي الْعَاصِ، قَالَ: لِمَنْ
هَذِهِ الْغَنَمُ؟ فَقَالَ: لِزَيْنَبَ بِنْتِ مُحَمَّدٍ، فَسَارَ مَعَهُ شَيْئًا، ثُمَّ قَالَ: هَلْ لَكَ أَنْ أُعْطِيَكَ شَيْئًا، فَتُعْطِيَهَا إِيَّاهُ وَلا تَذْكُرُهُ لأَحَدٍ؟ قَالَ: نَعَمْ، فَأَعْطَاهُ الْخَاتَمَ، فَانْطَلَقَ الرَّاعِي فَأَدْخَلَ غَنَمَهُ، وَأَعْطَاهَا الْخَاتَمَ، فَعَرَفَتْهُ، فَقَالَتْ: مَنْ أَعْطَاكَ هَذَا؟ قَالَ: رَجُلٌ، قَالَتْ: وَأَيْنَ تَرَكْتَهُ؟ قَالَ: بِمَكَانِ كَذَا وَكَذَا، فَسَكَتَتْ، حَتَّى إِذَا كَانَ اللَّيْلُ خَرَجَتْ إِلَيْهِ، فَلَمَّا جَاءَتْهُ، قَالَ لَهَا زَيْدٌ: ارْكَبِي، بَيْنَ يَدَيْهِ عَلَى بَعِيرِهِ، قَالَتْ: لا، وَلَكِنِ ارْكَبْ أَنْتَ بَيْنَ يَدَيَّ، فَرَكِبَ وَرَكَبَتْ وَرَاءَهُ، حَتَّى أَتَتْ، فَكَانَ رَسُولُ اللَّهِ ﷺ يَقُولُ: «هِيَ أَفْضَلُ بَنَاتِي، أُصِيبَتْ فِيَّ» فَبَلَغَ ذَلِكَ عَلِيَّ بْنَ حُسَيْنٍ، فَانْطَلَقَ إِلَى عُرْوَةَ فَقَالَ: مَا حَدِيثٌ بَلَغَنِي عَنْكَ تُحَدِّثُهُ، تَنْتَقِصُ فِيهِ حَقَّ فَاطِمَةَ؟ قَالَ عُرْوَةُ: وَاللَّهِ مَا أُحِبُّ أَنَّ لِي مَا بَيْنَ الْمَشْرِقِ وَالْمَغْرِبِ وَأَنِّي أَنْتَقِصُ فَاطِمَةَ حَقًّا هُوَ لَهَا، وَأَمَّا بَعْدُ، فَلَكَ أَنْ لا أُحَدِّثَ بِهِ أَبَدًا.
#2666
2666 - 'Umar ibn al-Khattab al-Sijistani narrated to us, Sa'id ibn Abi Maryam related to us, Yahya ibn Ayyub informed us, Yazid ibn al-Had related to us, 'Umar ibn 'Abdullah ibn 'Urwah narrated to me, from 'Urwah ibn al-Zubayr, from 'Aishah: That when the Prophet (pbuh) arrived in Madinah, his daughter Zaynab left Makkah with Kinanah, or the son of Kinanah. They [the Quraysh] set out in pursuit of her, and Habbar ibn al-Aswad caught up with her. He continued to stab her camel with his spear until he threw her down, causing her to miscarry what was in her womb, and she bled profusely. She was then carried away, and a dispute over her arose between Banu Hashim and Banu Umayyah. Banu Umayyah said, "We have more right to her," as she was married to their cousin Abu al-'As. She stayed with Hind bint 'Utbah ibn Rabi'ah, and Hind would say to her, "This is because of your father." Then the Messenger of Allah (pbuh) said to Zayd ibn Harithah, "Will you not go and bring Zaynab?" He replied, "Yes, O Messenger of Allah!" He said, "Take my ring and give it to her." Zayd set out and proceeded with great caution until he met a shepherd. He asked, "For whom do you graze?" The shepherd replied, "For Abu al-'As." He asked, "To whom do these sheep belong?" He replied, "To Zaynab bint Muhammad." Zayd walked with him for a while, then said, "Shall I give you something to give to her, provided you do not mention it to anyone?" He said, "Yes." So he gave him the ring. The shepherd went, brought his sheep in, and gave her the ring. She recognized it and asked, "Who gave this to you?" He replied, "A man." She asked, "And where did you leave him?" He said, "In such and such a place." She remained silent until nightfall, then she went out to him. When she reached him, Zayd said to her, "Ride in front of me on the camel." She said, "No, rather you ride in front of me." So he rode, and she rode behind him until she arrived. The Messenger of Allah (pbuh) used to say, "She is the best of my daughters; she was afflicted for my sake." News of this reached 'Ali ibn Husayn, so he went to 'Urwah and said, "What is this report that has reached me concerning you, which you narrate, whereby you diminish the right of Fatimah?" 'Urwah said, "By Allah, I would not love to possess all that is between the East and the West if it meant I diminished any right belonging to Fatimah; however, you have my word that I shall never narrate it again."
⚠️
Përkthimi i këtij hadithi nuk është kontrolluar ende.
٢٦٦٦ - Na ka treguar Omer ibn el-Hattab es-Sixhistani, na ka treguar Said ibn Ebi Merjem, na ka njoftuar Jahja ibn Ejub, na ka treguar Jezid ibn el-Had, më ka treguar Omer ibn Abdullat ibn Urve, nga Urve ibn ez-Zubejr, nga Aisha (r.a.): Se kur Pejgamberi (s.a.v.s.) erdhi në Medine, vajza e tij, Zejnebja, doli nga Meka bashkë me Kinanen ose djalin e Kinanes. Ata (kurejshët) u vunë në ndjekje të saj dhe Hebar ibn el-Esvedi e arriti atë. Ai vazhdoi ta godiste devenë e saj me heshtë derisa e rrëzoi, me ç’rast ajo dështoi foshnjën që kishte në bark dhe humbi shumë gjak. Ajo u mor dhe për të u grindën Beni Hashimët dhe Beni Emevijtë. Beni Emevijtë thanë: "Ne kemi më shumë të drejtë për të," pasi ajo ishte nën kurorën e djalit të axhës së tyre, Ebu el-Asit. Kështu, ajo qëndroi te Hind bint Utbe ibn Rebia, e cila i thoshte asaj: "Kjo po të ndodh për shkak të babait tënd." Atëherë i Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) i tha Zejd ibn Harithes: "A nuk po shkon ta sjellësh Zejneben?" Ai u përgjigj: "Po, o i Dërguari i Allahut!" Ai i tha: "Merre unazën time dhe jepja asaj." Zejdi u nis dhe veproi me shumë kujdes derisa takoi një bari. Ai e pyeti: "Për kë kullot?" Ai u përgjigj: "Për Ebu el-Asin." Zejdi e pyeti: "Cilës i takojnë këto dele?" Ai u përgjigj: "Zejneb bint Muhamedit." Zejdi eci pak me të, e pastaj i tha: "A dëshiron të të jap diçka që t'ia japësh asaj, me kusht që të mos i tregosh askujt?" Ai u përgjigj: "Po." Atëherë ai i dha unazën. Bariu shkoi, i futi delet brenda dhe ia dha asaj unazën. Ajo e njohu atë dhe e pyeti: "Kush ta dha këtë?" Ai u përgjigj: "Një burrë." Ajo e pyeti: "Dhe ku e lashë atë?" Ai tha: "Në cutë vend e në këtë vend." Ajo heshti derisa ra nata, e pastaj doli te ai. Kur erdhi te ai, Zejdi i tha: "Hyp përpara meje mbi deve." Ajo i tha: "Jo, por ti hyp përpara meje." Kështu, ai hypi dhe ajo hypi pas tij derisa mbërritën. I Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) thoshte: "Ajo është më e vlefshmja e vajzave të mia; u lëndua për shkakun tim." Kjo i arriti Ali ibn Husejnit, i cili shkoi te Urve dhe i tha: "Çfarë është ky hadith që më ka arritur se po e tregon, përmes të cilit po e pakëson hakun (gradën) e Fatimes?" Urve i tha: "Pasha Allahun, nuk do të dëshiroja të kisha gjithçka që ndodhet mes Lindjes dhe Perëndimit nëse kjo do të thoshte të pakësoja hakun që i takon Fatimes. Sa i përket kësaj, unë të jap fjalën se nuk do ta tregoj më kurrë."
Database ID: 77942
Views: 19
مَنَاقِبُ زَيْنَبَ بِنْتِ جَحْشٍ زَوْجِ رَسُولِ اللَّهِ ﷺ