٢٦٩٥ - Na ka treguar Muhammed ibn el-Muthenna, na ka treguar Umer ibn Junusi, na ka treguar Ikrime ibn Ammari, na ka treguar Ebu Zumejli, na ka treguar Ibn Abasi, i cili ka thënë: E kam dëgjuar Umer ibn el-Hattabin duke thënë: Hatib ibn Ebi Beltea shkroi një letër drejt Mekës, dhe Allahu e njoftoi Pejgamberin e Tij (s.a.v.s.) për këtë. Ai dërgoi Aliun dhe Ez-Zubejrin në ndjekje të letrës. Ata e arritën gruan mbi një deve dhe e nxorën atë (letrën) nga një prej gërshetave të flokëve të saj. E sollën atë te i Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) dhe ajo iu lexua atij. Pastaj ai dërgoi të thërrisnin Hatibin dhe i tha: "O Hatib! A e ke shkruar ti këtë letër?" Ai tha: "Po, o i Dërguari i Allahut!" Ai tha: "Çfarë të shtyu ta bëje këtë?" Ai tha: "Pasha Allahun, unë jam i sinqertë ndaj Allahut dhe të Dërguarit të Tij, por isha i huaj mes banorëve të Mekës dhe familja ime ishte në mesin e tyre. U frikësova për ta, andaj shkrova një letër që nuk i dëmton aspak Allahun dhe të Dërguarin e Tij, dhe mbase mund të ketë ndonjë dobi për familjen time." Umeri tha: Atëherë nxora shpatën tim dhe thashë: "O i Dërguari i Allahut! Më mundëso të merrem me Hatibin, sepse ai ka mohuar, që t'ia godas qafën." Atëherë i Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) tha: "O biri i El-Hattabit! E nga e di ti? Mbase Allahu i ka vështruar këtë grup njerëzish nga pjesëmarrësit e Bedrit dhe ka thënë: 'Veproni çfarë të dëshironi, se Unë tashmë ju kam falur'."