٨٤٤ - Nga Ibn Abbasi transmetohet se ka thënë: "Kur i Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) u kthye nga beteja e Hunajnit, iu shpall: {Kur të vijë ndihma e Allahut dhe fitorja (çlirimi)} [en-Nasr: 1], deri në fund të tregimit. I Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) tha: 'O Ali bin Ebi Talib, o Fatime, e bija e Muhamedit, ka ardhur ndihma e Allahut dhe çlirimi, dhe i pashë njerëzit duke hyrë në fenë e Allahut grupe-grupe; i madhëruar qoftë Zoti im me lavdinë e Tij, dhe kërkoj faljen e Tij; vërtet Ai është Pendimpranuesi i Madh. Dhe o Ali, pas meje do të ketë xhihad mes besimtarëve.' Ai (Aliu) tha: 'Mbi çfarë baze do t'i luftojmë besimtarët që thonë: "Ne besojmë në Allahun"?' Ai tha: 'Mbi shpikjet (bidatet) në fe, kur të veprojnë sipas mendimit personal, ndërkohë që në fe nuk ka mendim personal; feja është vetëm prej Zotit: urdhri i Tij dhe ndalesa e Tij.' Aliu tha: 'O i Dërguari i Allahut, çfarë mendon nëse na paraqitet një çështje për të cilën nuk ka zbritur Kur'an dhe nuk ka mbetur ndonjë sunet nga ju?' Ai tha: 'Bëjeni atë këshillim (shura) mes adhuruesve prej besimtarëve dhe mos e gjykoni me mendim të veçantë. Po të kisha për të emëruar dikë si pasardhës, askush nuk do të ishte më meritor se ti; për shkak të hershmërisë tënde në Islam, afërsisë tënde me të Dërguarin e Allahut (s.a.v.s.) [dhëndërisë tënde], dhe faktit që ke pranë teje Zonjën e grave të besimtarëve, si dhe për atë që ka qenë më parë prej sakrificës së Ebu Talibit për mua; e Kur'ani ka zbritur ndërkohë që unë isha i zellshëm që ta nderoja atë përmes fëmijëve të tij.'"