871 - Dhe nga Ebu Temimeh, nga Xhundub bin Abdullah el-Ezdiu, shok i Pejgamberit (s.a.v.s.), i cili ka thënë: «U nisëm unë dhe ai drejt Basrës derisa arritëm në një vend që quhej Bejtul Miskin, i cili ndodhej larg Basrës aq sa është distanca e el-Neubeh. Ai tha: "A po studion Kuranin me ndokënd?" Thashë: "Po." Ai tha: "Kur të arrijmë në Basra, m'i sill ata." Kështu, ia solla atij Salih bin Misrehun, Ebu Bilalin dhe gjyshin e tij, si dhe Nafi' bin el-Ezrakun; ata në atë kohë, sipas mendimit tim, ishin ndër njerëzit më të virtytshëm të Basrës. Atëherë ai filloi të më tregonte nga i Dërguari i Allahut (s.a.v.s.). Xhundubi tha: I Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) ka thënë: "Shembulli i dijetarit që u mëson njerëzve të mirën dhe harron veten e tij, është si shembulli i kandilit; ai u bën dritë njerëzve, ndërsa djeg veten e tij." Dhe i Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) ka thënë: "Të mos pengojë mes ndonjërit prej jush dhe Xhenetit, ndërkohë që ai po shikon drejt portave të tij, qoftë edhe një grusht gjak që e ka derdhur padrejtësisht." Ai tha: Atëherë njerëzit folën dhe përmendën urdhërimin për të mirë dhe ndalimin nga e keqja, ndërsa ai heshti duke i dëgjuar ata. Pastaj tha: "Nuk kam parë kurrë si sot njerëz më meritorë për shpëtim, nëse janë të sinqertë."»