Transmetohet nga Ebu Umame, i cili ka thënë: «Kur ishim në Haxhin e Lamtumirës, i Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) u ngrit në këmbë, ndërkohë që atë ditë po kalëronte mbi një deve të murrme bashkë me El-Fadl ibn Abasin që ishte pas tij. Ai tha: "O njerëz, merreni dijen para se ajo të merret dhe para se ajo të ngrihet." Allahu i Madhëruar kishte shpallur: {O ju që keni besuar, mos pyetni për gjëra që, po t’ju shpjegohen, do t’ju vijnë keq; e nëse pyetni për to kur zbret Kur’ani, ato do t’ju shpjegohen. Allahu i ka falur ato; Allahu është Falës e i Butë} [El-Maide: 101]. Ai tha: Ne e kishim urrejtur kërkimin e shumë pyetjeve ndaj tij dhe u ruajtëm nga kjo kur Allahu i Madhëruar ia shpalli këtë Pejgamberit të Tij (s.a.v.s.). Ai tha: Atëherë shkuam te një beduin dhe i dhamë si ryshfet një pelerinë, të cilën ai e lidhi si çallmë. Ai tha: Aq sa pashë cepin e saj që i varej mbi vetullën e djathtë. Ai tha: Pastaj i thamë atij: "Pyete Pejgamberin (s.a.v.s.)." Ai i tha: "O Pejgamber i Allahut, si do të ngrihet dija prej nesh ndërkohë që në mesin tonë janë mus’hafet, kemi mësuar çfarë ka në to dhe ua kemi mësuar ato grave tona, fëmijëve tanë dhe shërbëtorëve tanë?" Ai tha: Pejgamberi (s.a.v.s.) e ngriti kokën dhe fytyra i mori një ngjyrë të kuqe nga zemërimi. Ai tha: "Eh, të humbtë nëna! Ja ku janë jehudët dhe të krishterët që i kanë mus’hafet në mesin e tyre, por ata nuk u përmbahen asnjë shkronje prej asaj që u kanë sjellë Pejgamberët e tyre. Vërtet, largimi i dijes është largimi i mbartësve të saj" – këtë e tha tri herë.»