٤٠٤٧ - Dhe nga Abdurrahman bin Aufi transmetohet se ka thënë: "Pejgamberi (s.a.v.s.) më mori për dore dhe unë shkova me të te djali i tij, Ibrahimi, ndërkohë që ai ishte në grahmat e fundit të jetës. Ai tha: Pejgamberi (s.a.v.s.) e mori atë dhe e vendosi në prehrin e tij derisa i doli shpirti. Ai tha: Pastaj e uli atë dhe qau. Unë i thashë: 'Ti po qan, o i Dërguari i Allahut, ndërkohë që ti e ndalon të qarët?' Ai tha: 'Unë nuk jam ndaluar nga të qarët, por jam ndaluar nga dy zëra budallenj dhe të shfrenuar: një zë në kohë mirësie: dëfrim, lojë dhe fyejt e shejtanit; dhe një zë në kohë fatkeqësie: goditja e fytyrave dhe grisja e rrobave (grykës së këmishës). Kjo është mëshirë, dhe kush nuk mëshiron, nuk mëshirohet. O Ibrahim, po të mos ishte se ky është një premtim i vërtetë dhe fjalë e saktë, dhe se i fundit prej nesh do të bashkohet me të parin tonë, do të pikëlloheshim për ty me një pikëllim më të rëndë se ky. Me të vërtetë, ne jemi të pikëlluar për ty, o Ibrahim! Syri loton dhe zemra pikëllohet, por ne nuk themi asgjë që e zemëron Zotin (Xh.sh.)'."