4105 - Dhe nga Ebu Seid el-Hudriu (r.a.) transmetohet se ka thënë: "Kur i Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) erdhi në Medine, ne e njoftonim atë për ata që ishin në prag të vdekjes nga ne. Ai vinte te personi para se të vdiste, qëndronte pranë tij, kërkonte falje për të dhe priste vdekjen e tij. Tha: Kjo ndonjëherë e mbante atë për një kohë të gjatë, gjë që i shkaktonte vështirësi atij. Tha: Atëherë ne thamë: 'Është më lehtësuese për të Dërguarin e Allahut (s.a.v.s.) që të mos e njoftojmë për të vdekurin derisa të ndërrojë jetë.' Tha: Kështu, kur dikush vdiste, ne e njoftonim atë. Ai vinte te familja e tij, kërkonte falje për të dhe ia falte namazin e xhenazes. Pastaj, nëse dëshironte të ishte i pranishëm në varrim, ai priste derisa të bëhej varrimi, e nëse dëshironte të largohej, largohej. Tha: Qëndruam kështu për një periudhë tjetër. Tha: Pastaj thamë: 'Është më lehtësuese për të Dërguarin e Allahut (s.a.v.s.) që t'i dërgojmë të vdekurit tanë te shtëpia e tij, në mënyrë që të mos e detyrojmë të dalë e as të mos e lodhim.' Tha: Kështu vepruam dhe kjo mbeti praktika e mëtejshme."